امشب انتخابات سالیانه انجمن اولیا ومربیان مدرسه توحید، مدرسه فراز بود. من هم رفتم وشرکت کردم. بر خلاف تصورمن به شلوغی سالهای قبل نبود. واین علیرغم زیادترشدن قابل توجه مهاجرت ایرانیها به دوبی در سالهای اخیر است. معلوم میشود دافعه فرهنگی نظام رسمی آموزش وپرورش جمهوری اسلامی از این طرف وجاذبه "تهاجم فرهنگی" غرب از طرف دیگر رغبت ایرانی هارا برای فرستادن فرزندانشان به مدارس غیر ایرانی زیاد ترکرده است
یکی نی میزد که دلنشین بود ویکی دیگر با صدای نسبتا گرمی شعرها ونثرهای نسبتا مزخرف وبی سروتهی راهمراه با نوای نی دکلمه میکرد. سپس خانم دکتر روانپزشکی که استاد دانشگاهی درایران بود بامانتو ومقنعه تیره رنگ گشاد ونامرتبی نیم ساعتی درمورد مسایل تربیتی بچه ها حرف زد. علیرغم اینکه حرف هایش ازنظر محتوایی خیلی باب میل من نبود، ولی مسلط وروان وتاحدودی نغزبود. گرچه درماه رمضان هستیم وگرچه تعدادزیادی آدمهای دولتی درمجلس حضورداشتند ولی تقریبا هیچ نشانی ازچاپلوسی ها وتعارفات بی سروته رایج درسخنانش نبود. بلکه برعکس به نظرمیرسید تقریبا تمام حرف هایش برگرفته ازکتابها ومنابع غربی است. مثل اینکه بازهم داریم می رویم ازآن طرف بام بیفتیم.
ابن مقدمه را گفتم تاوارد انچه شوم که از شنیدنش دلم به درد آمد:
رییس انجمن خانه ومدرسه سال گذشته درگزارشی که ازکارنامه سال قبل داد ازدو مشکل عمده یادکرد که هردونیز به گفته اوهمجنان باقی مانده: اول اینکه شهرداری دوبی میخواهد محل فعلی مدرسه را-که درمرکز شهراست- تغییرکاربری دهد. درازای آن زمین دیگری رادریکی ازمحله های بهتر دوبی دراختیار سرپرستی مدارس ایرانی قرارداده ومقداری ازهزینه های ساخت مدرسه را نیز تقبل کرده است. ولی سرپرستی مدارس ایرانی -تابع وزارت آموزش وپرورش جمهوری اسلامی ایران- بعلت نداشتن پول!! قادر به ساختن این مدرسه نیست وباهزاربدبختی توانسته اند تا آخر سال تحصیلی جاری ازشهرداری برای جلوگیری ازخراب کردن مدرسه مهلت بگیرند. لابد به این امید که ازاین ستون به آن ستون فرج است.
دوم اینکه وزارت آموزش وپرورش دوبی مدارک مدرسه های ایرانی درامارات را-که ازسال 1337/1957 سابقه دارند، زماتیکه شایدمدرسه ای دردوبی نبود- تایید نمی کند ودرنتیجه بچه های ایرانی که میخواهند به مدارس غیر ایرانی امارات بروند دچار مشکل بزرگی می شوند. پیش خود فکر میکردم کجابودیم وبه کجا رسیدیم! چی فکر میکردیم چی شد!! که را باید ملامت کنیم؟