Happy new year.

Although these ending days of the year is overwhelmingly painted with a blue tint by one of the worst disasters of the human history.

But I still see "HOPE" beyond the corner.

So may the hope fills these dark days with its light.

May the peace in hands of the wise overshadows the evils in hands of the lunatics.

امروز آخرین روز سال میلادی است. شب سا ل نو.

گرچه نوروزی دردلم نیست ولی دوست دارم این سال نورا به همه مردم دنیا تبریک بگویم. مخصوصآ دوستان خوبم مهدی و احمد وبهرام و محمد ورسول - چه این نوشته مرا می خوانند وچه نمی خوانند - که سال هاست درآمریکا هستند. شاید - اگر به خاطر خودشان هم که نباشد، به خاطر بچه هایشان ودوستان آمریکایی شان - درخت کاج نویل را با چراغها وهدیه های زیرآن در خانه شان برافراشته اند وامیدم این است که با آرزوی سالی خوش دراین شب با دلی شاد بنوشند.

اینجا دردوبی جلوه های کریسمس وسال نو میلادی بیشتر - مانند جنبه های دیگرزندگی - نمودی تجارتی وتبلیغاتی دارد: بابانویل های سیه چرده هندی دررستوران ها و فروشگاه ها ومراکز خرید، زنگوله های کریسمس درروزنامه ها به نشانه حراج، وبرف های مصنوعی در پشت ویترین ها! گرچه در دو سه روز گذشته هوا بارانی وابری وبسیار لطیف بود. پدیده ای که دردوبی ازنوادراست.

دراین آخرین روزهای سال خشم طبیعت باردیگر دل های زیادی را شکست. زمین لرزه 9 ریشتری اعماق اقیانوس آرام امواج غول آسایی را ایجاد کرد که تاکنون بیش از یکصدوبیست هزارنفررا درسواحل این اقیانوس ازشبه قاره هند تا اندونزی وآفریقا کشته است وتصویرتکان دهنده ای که یک خبرنگار از پدرگریانی که دست خشکیده وسیاه فرزند کشته شده هشت ساله خودرا دردستانش گرفته است، تا عمق وجود آدم را می سوزاند.

ولی امید همچنان زنده است: امیدی که در همان هندوستان مصیبت دیده از دریا لرزه با تکانی که بانوی بزرگ دیگری از خانواده گاندی ونهرو - خانم سونیا گاندی - با نپذیرفتن پست نخست وزیری، نشان داد که می توان به قدرت - با همه شیرینی اش - پشت کرد ورویی دیگر از چهره حکومتگران را به مردم نشان داد.

امیدی که با خیزش شگفت انگیز مردم ایران برای همدردی با زلزله زدگان بم خودرا نمود. وامیدی که با راه پیما یی آرام وعظیم مردم دراروپا و آمریکا بر علیه جنگ وبا انقلاب های مخملین مردم در گرجستان واوکراین خوش درخشید.

سال نو بر همه مبارک.