ناودان را یادتان هست؟ یکی دیگر ازجلوه های نوستالژی
درتهران آن روزها ، باران که می بارید ، آب متراکم شده روی بام ها ازراه لوله های حلبی به کف حیاط جاری می شد. صدای ریزش آب باران دراین لوله های حلبی - که نشانگر شدت باران بود - یکی از صداهای زیبا وخیال انگیز زندگی بود.
برخی از این ناودانها بجای اینکه از پشت بام تا کف حیاط یا کوچه را وصل کند، از همان لبه پشت بام به صورت جویی به طول حدود نیم متر وهمسو با سطح پشت بام دراز شده وبه سمت کوچه یا حیاط برآمده بودند ودرهنگام رگبار یا باران های شدید، شرشر آب را از همان بالا به صورت آبشاری بر سروروی رهگذران وگذرگاهها میریختند.
همراه باتغییراتی که درمعماری بناها پیش آمد، آن ناودان ها نیز از کانال های داخلی ساختمان به چاه ها سرازیر شد وصدای باران درآنها خفه شد.