در سال 1347 ما نو جوانانی بیش نبودیم.

درآن سال ها که به دبیرستان ابومسلم میرفتیم یکی از عشق هایمان فوتبال بود. با وجودیکه پدرمن یک فوتبالیست قدیمی است و درباشگاه های راه آهن و تهران جوان و دارایی و دوچرخه سواران (تاج بعدی واستقلال امروز) و حتی در تیم ملی هم در مقابل ترکیه بازی کرده است وآلبوم قدیمی او پراز عکس های آن روزهاست ولی من دراین زمینه فرزند خلفی برای پدرم نبودم و به جز چند باری به امجدیه نرفته بودم و بازی فوتبال را فقط با توپ پلاستیکی - که با یک سنجاق ته گرد باد آن را کمی خالی می کردیم تا کمی سنگین ترولخت تر شود - کمتر درحیاط دبیرستان وبیشتر درکوچه های دوروبرآن با همکلاسی ها بازی می کردیم که توپمان مکرردرخانه های دوروبر می افتاد وبرای پس گرفتن آن چه رنج ها که نمی کشیدیم!

ناصر حجازی هم که بعدها دروازه بان تیم ملی وسرمربی تیم استقلال شد در دبیرستان ما - ابومسلم - هم درتیم فوتبال مدرسه وهم درتیم والیبال بازی می کرد و به یاد دارم که آن قدر عشق فوتبال بود که لباس های نوی عید خودرا می پوشید و بی دریغ در حیاط مدرسه فوتبال بازی می کرد تا لباس های نوی او پاره و خاکی شوند! ما که بارها برای تماشای مسابقه های فوتبال ووالیبال بین دبیرستلن ها میرفتیم در تشویق او دم می گرفتیم: "ماشاالله به ناصر ماشاالله" و یا "ناصر ما اینه خدا حفظش کنه!"

سال ها بعد هم دردوران دانشجویی، غروب روزهای دوشنبه در سالن ورزش دانشگاه تهران درخیابان غربی دانشگاه (21 آذر آن روزها و16 آذر امروز) جمع می شدیم ودرداخل سالن (حالا بهش میگن فوتسال) فوتبال بازی می کردیم وبعد از بازی ودوش گرفتن در کافه تریای همان سالن آب میوه ای یا نوشابه ای می خوردیم که عجب لذت نابی داشت!

باری ازآن چه می خواستم بگویم دورافتادم. درسال 1347 در تاریخ فوتبال ایران اتفاق بسیار مهمی افتاد: بازی فینال جام ملت های آسیا در تهران در استادیوم امجدیه (شیرودی امروز) بین تیم ملی ایران وتیم ملی اسراییل برگزار می شد. تهران یک پارچه شوروآتش بود. بازی غیراز جنبه ورزشی ، جنبه رو کم کنی سیاسی هم داشت و همین مساله حساسیت آن را ده ها بار بیشتر کرده بود.

من به همراه پدرم این بازی را در خانه یکی از اقوام جمع شدیم وتماشا کردیم. ایران با دوگل اسراییل را شکست داد وقهرمان آسیا شد. مصطفی عرب کاپیتان تیم ملی بود و بازیکنان سرشناس آن پرویز قلیچ خانی، مهراب شاهرخی، عزیز اصلی (دروازه بان)، همایون بهزادی و حسینعلی کلانی بودند. گل های ایرا ن را پرویز قلیچ خانی و حسین کلانی زدند و درآن روزها به بت های ایران تبدیل شدند.

امروز که مصاحبه حسین کلانی را درسایت گویا (به نقل از روزنامه شرق) خواندم، یاد آن روزها برایم زنده شد وطعم شیرین آن پیروزی. مسابقات مقدماتی جام جهانی را در پیش داریم ، روز 21 بهمن (نهم فوریه) تیم ملی ایران با بحرین بازی خواهد کرد. درپی آن باشید. فوتیال را دست کم نگیرید.

گرچه حرفهای کلانی دراین مصاحبه کمتر به فوتبال مربوط است. ولی با توجه به سال های اقامت او درآمریکا ، حرف های بسیار جالبی را درمورد ایرانیان و ایرانی تباران آمریکا ومقایسه آنان با دیگر اقلیت های آمریکا زده است که نشان از تیز بینی ودرک درست اودارد. متن کامل این مصاحبه بسیار خواندنی را دراینجا بخوانید.