درسفر اخیری که به تهران داشم (1) ، یک روز عصر که درخیابان فاطمی (آریا مهر سابق) از شرکت نیکتا نگین (2) درآمده ودرپی تاکسی روان بودم، پیرمرد موسفیدی رادیدم که شباهت غیر قابل تصوری با آقای معارف دوست، دبیر "طبیعی" (3) سال های چهارم وپنجم وششم دبیرستان ما داشت. بیگمان خود اوبود. جلورفتم وسلام کردم. خودش بود: سر بسیاربزرگ، بینی بسیار بزرگ، سیه چردگی، لهجه شمالی ، لکنت زبان، همگی همان نشانه های آشنای سال های 1346 تا 1350 بود، منتها بسیار شکسته ، موهای سپید وقدی درحال خمیدن. مرا باز شناخت ونمیدانم ازروی تعارف یاازروی شناخت، بسیار از من تعریف کرد و گفت که درسال 1358 ، یک سال پس از انقلاب، با استفاده از یک قانون دولتی به اتفاق تقریبآ همه دبیران دبیرستان ابومسلم: حقیقت طلب، آصفی، جمشیدی، و...بازنشسته شده اند وحالا در عزلت وتنهایی زندگی می کند.
از دختر وپسرش گفت که به سروسامان رسیده اند و ...........
با هم سوار اتوبوس شدیم وتا میدان انقلاب رفتیم. سرووضعش نشان می داد که دررفاه مادی زندگی نمی کند. مگر معلم ها ودبیران شاغل که فقط به شغل تدریس اکتفا کرده اند چه گلی به سر اقتصاد خانواده شان زده اند که بازنشسته هایش جای خود دارد!
با دیدن او به سال های دبیرستان بازگشتم: دبیرستان ابومسلم، خیابان میامی، قباد کچل، سرفراز، شهوندی، سقف های بلند گچ کاری شده، نقاشی پرتره آقای جمشیدی ، کار آقای فروزی که بردیوار دفتردبیرستان نصب شده بود، آقای آصفی وعصبانیت هایش، آقای ذوالفقاری معلم خط با خط نستعلیق بسیار خوش و موهای سپیدش، آقای حقیقت طلب ، بازی فوتبال با توپ پلاستیکی ، و غلام و ... مسعود که تنها فصل مشترک من از آن سال هاست.
آجرهای کف حیاط و آقا پیشکار وساندویچ های کالباس پنج ریالی اش که به نظرم هیچ ساندویچ دیگری به آن خوشمزگی بعد از آننخورده ام. دبیرستان های الوند وداوودی. امیر یوسفی و ..... خیال های نوستالژیک.

(1) = نقل از دفتر خاطرات نق نق الفقها به تاریخ سه شنبه دوازدهم مهر 1373، چهار اکتبر 1994
(2) = نیکتا نگین نام شرکتی بود که حدود ده سال پیش با تعدادی از یاران قدیمی به ثبت رساندیم. ولی از نظر اقتصادی شکست خورد
(3) = در آن روزها بعد از شش سال دوره دبستان و سه سال اول دبیرستان (سیکل اول)، مجبوربودیم یکی از رشته های "طبیعی"، "ریاضی" و یا "ادبی" را انتخاب کنیم.