درایران وقتی خبر مرگ کسی منتشر می شود، درروزنامه ها ، بالای آن خبر آیه زیبای قرآن "انا لله وانا الیه راجعون" (همه از خداییم وهمه به سوی او باز میگردیم) نقش می بندد.

در اینجا ،در دوبی، گرچه مثل ایران رایج نیست که مردم که می میرند، خانواده شان آ گهی ترحیم درروزنامه ها بدهند وروزنامه ها صفحه ترحیم وتسلیت ندارند، ولی وقتی کسی از خانواده های سرشناس یا مقامات حکومتی می میرد، معمولآ آیه دیگری از قرآن را برای اعلام مرگ او ویا آگهی های تسلیت برمیگزینند:
یا ایتها النفس المطمئنة ارجعی الی ربک راضیة مرضیة فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی
(ای جان مطمئن راضی وخشنود بسوی پروردگارت بازگرد، وارد بهشتت شو)
به نظرمن این چهار آیه (آیه های 27 تا 30 سوره فجر) جانمایه وعصاره کلام قرآن است. خدای من خدایی است که دراین آیه ها تصویر شده است. خدایی که مهربانترین مهربانان است (رحمان الرحیم) ونه خدایی که کوبنده وخشمگین وعبوس وسوزاننده وآزاردهنده است. ما باید آنقدراین راه را برویم تا "جان"مان "مطمئن" شود وآنگاه است که به او خواهیم پیوست.
زرتشت و مانی و بودا و عیسی و دیگر جان های شیفته (نفوس مطمئنة) نیز همین را میگویند.
حافظ بزرگ نیز همین را میگوید:
درازل پرتوعشقت زتجلی دم زد
عشق پیداشد وآتش به همه عالم زد
جلوه ای کرد رخت دید مَلَک عشق نداشت
عین آتش شد ازاین غیرت وبرآدم زد
و مولانا جلال الدین درشورانگیز ترین سروده حماسی انسان - نی نامه- نیز همین بازگشت را توصیف می کند:
بشنو ازنی چون حکایت می کند
ازجدایی ها شکایت می کند
کز نیستان تا مرا ببریده اند
از نفیرم مرد وزن نالیده اند
هرکسی کودورماندازاصل خویش
بازجوید روزگا روصل خویش
آتش است این بانگ نای ونیست باد
هرکه این آتش ندارد نیست باد
گرنبودی ناله نی را اثر
نی جهان را پرنکردی از شکر
با لب دمساز خود گرجفتمی
همچونی من گفتنیها گفتمی
ما همه شیریم لیک شیران علم
حمله مان ازباد باشد دم بدم
حمله مان ازباد وناپیداست باد
جان فدای آن که ناپیداست باد