در کشورهایی که روسای آن ها ادعای برخورداری از "جامعه ی مدنی" را ندارند، وقتی یک حادثه اتفاق می افتد که نشان از یک نقطه ضعف ساختاری و مدیریتی مقامات دولتی دارد : مثلآ براثر تصادف قطار یا آوار شدن بام یک مکان عمومی، عده ای از شهروندان می میرند، مدیر مربوطه (مثلآ وزیر راه یا وزیر مسکن) هرچند شخصآ مقصر هم نباشد، به عنوان همدردی ویک ژست اجتماعی از مقام خود استعفا می کند وکنار می رود ویا رییس کشور اورا از کار برکنار می کند.

درایران گل وبلبل خودمان اما اخیرآ پس از مسابقه ی تیم های ملی فوتبال ایران وژاپن ودرهنگام خروج انبوه تماشاگران فوتبال دوست از ورزشگاه آزادی، شش نفر زیر دست وپا ماندند وکشته شدند. تحقیقات رسمی در این مورد نشان دادکه هم نیروی انتظامی و هم سازمان تربیت بدنی (بدلیل پارک کردن یک فروند هلیکوپتر و بستن در اصلی ورزشگاه درهنگام خروج مردم) مقصر بوده اند.

اما روسای این دو سازمان دولتی پس از مدتی متهم کردن یکدیگر نه تنها استعفا نکردند (1) بلکه هر دو نامزد مقام ریاست جمهوری در انتخابات خرداد ماه آتی شده اند. لابد به این امید که مردم به خاطر کوتاهی آن ها در پست قبلی شان ، آن هارا برای ریاست کشور در چهار سال آینده پاداش خواهند داد!

(1) = گرچه سردار قالیباف ، فرمانده نیروی انتظامی استعفا داد ولی استعفای او برای عذر خواهی نبود بلکه به این دلیل بود که نظامیان نمی توانند در انتخابات شرکت کنند.