اخیرآ در مجلس ترحیمی در مسجد امام حسین دوبی شرکت کردم. خادم مسجد به رسم رایج در این مجالس جزوه ی کوچکی را که شامل چند صفحه ازآیات قرآن بود بدستم داد و در طول نیم ساعتی که برای سرسلامتی صاحب عزا نشسته بودم آن را خواندم. آیه هایی از سوره انعام بود. ترجیع بند (نقل به مفهوم) آیات این بود که خداوند عده ای از بندگانش را از ازل وازروی شناخت مورد بی مهری قرارداده وآن هارا جزیی از کافران به شمار آورده و پیوسته به رسول خود توصیه می کند تا وقت خودرا برای اصلاح این افراد تلف نکند زیرا بی فایده خواهد بود.

پیش خود گفتم خوب است کسی که هزینه ی چاپ وتوزیع این جزوه را پرداخت کرده هدفش جذب رحمت خداوند برای (مثلآ) پدر و مادرش بوده. اگر می خواست برای نشان دادن غضب خداوند برای بدکاران آیاتی را از قرآن انتخاب کند، چه آیاتی نقل می کرد؟

افاضات نق نقو:
1 - وقتی هر سوره ای را با بسم الله الرحمن الرحیم (بنام خداوند بخشنده ی مهربان ) آغاز می کنیم ، چگونه این همه خشونت را باور کنیم؟
2- مقایسه کنید با جان مایه ی این رباعی که خدای مرا (همان "الرحمن الرحیم") وصف می کند:
باز آی هرآنچه هستی بازآی
گرکافروگبروبت پرستی بازآی
این درگه ما درگه نومیدی نیست
صدباراگرتوبه شکستی بازآی

ویا این بیت زیبای مولانا:

درکف ندارم سنگ من، باکس ندارم جنگ من
برکس نگیرم تنگ من زیرا خوشم چون گلسِتان