اعتقاد وایمان کور یک شمشیر دولبه است. اگر درخدمت یک هدف متعالی وانسان مدار قرار گیرد، سرعت حرکت را شتاب می بخشد. مثل بچه هایی که درسال های جنگ نکبتی با عراق با ایمانی عاشقانه در مقابله با ارتش عراق – که تقریبآ تمام کشورهای ریز و درشت دنیا به طورعلنی یا غیر علنی از آن حمایت می کرد – جان خودرا باختند تا ایران اشغال نشود.
اما سوگمندانه در خیلی وقتهای دیگر این ایمان کور در خدمت فاشیست ها و جنایتکاران و ابلیسان آدم روی قرار میگیرد وبرآیند آن میشود ابومصعب زرقاوی یا قاتلان پروانه وداریوش فروهر که بنام خدا سر می بُرند وقبل از آدم کشی وضو میگیرند ونفرت انگیز ترین اعمال خودرا عبادت می دانند.
بحث با مومنان کور (آنان که ایمان کور دارند) فایده ای ندارد. حتی می توان بر آن هایی هم که فقط دویست میلیون تومان خرج نقره وطلای یک ضریح می کنند (ارزش کارهای هنری انجام شده برروی این ضریح مثل قلم زنی و منبت کاری و خوشنویسی و ... غیرقابل برآورد است) خرده ای نگرفت. زیرا دراین گیروداری که میلیارد میلیارد ازکیسه پرفتوت خزانه نفتی خرج می شود، دست کم این کارهای هنری جا و مصرفش معلوم است و به یادگار خواهد ماند.
اما خودتان این خبر-نوشته را بخوانید وببینید که چرا صدسال است که درراه دموکراسی درجا میزنیم وچرا شد آن چه که برسرمان آمد و چه راه درازی درپیش داریم و چرا "چون نیک نگه کرد پر خویش درآن دید – گفتا زکه نالیم که از ماست که برماست"
