منوچهر سخایی یکی از خوانندگان پاپ یک نسل قبل از مابود. نسلی که دوران اوج جوانی و شور وشر خودرادردهه چهل شمسی گذراند. صدای او سبک و کلاس خاص خودرا داشت و دررقابت با ویگن وعارف او هم طرفداران خاص خودراداشت. او همراه با نسل مانیزهمچنان موفق به کار خود ادامه داد و بعداز انقلاب همراه بادیگر خوانندگان به آمریکا کوچ کرد. در آن جا نیز چند ترانه ای خواند ولی اکنون سال هاست که ازاو خبری ندارم.

از ترانه های زیبایی که برای نسل قبل از ماخوانده بود دو ترانه نوستالژیک "نامزدی"و "جزیره" بسیار زیبا هستند. شاید بیاد ماندنی ترین ترانه او "کلاغها" باشد. اما این روزها افسون جادویی هزاررنگ پاییز پیوسته ترانه "پاییز" اورا دریاد من زنده می کند.

هرچه دراینترنت دنبال لینک این ترانه گشتم آن را پیدانکردم که این جا بگذارم (اگر کسی از میان دوستان آن رادارد محبت کند). اما بخشی از شعر این ترانه را که به یادم مانده است همراه با عکس هایی که از خیابان های خزان زده پوئبلو گرفته ام تقدیم می کنم:

پاییز ازراه رسید دست به عصا و خسته
روی فرشی از برگ مهمون ما نشسته

پنجره رو نبندید که پاییز قشنگه
چهارتا فصل خدا هرکدوم یه رنگه

پاییز لا لایی میگه تو گوش درختا
عزیزکان بخوابید به امید فردا