(کاریکاتور از نیک آهنگ کوثر از نشریه روزآنلاین)
مردم خوب تو،
این دل به توپرداختگان
غیرتو نشناختگان
پیش شمشیر بلا،
قد برافراشتگان
سینه سپرساختگان
مهربانان من اند

انگار فریدون مشیری این چند بیت را دروصف پروانه وداریوش فروهر سروده است. آنان که سروِ قامتشان را و سینه ی دریایی شان را پیش شمشیر بلا سپر کردند و "خون پاک" شان را که در آن عشق ایران می جوشید و بس تا که معشوقشان آزاد بماند به دست "دیو ودد" به زمین ریخته شد.

وبازهم فریدون مشیری انگار دررثای مرگ این دو سرو به خاک افتاده ولی همچنان سرفراز سروده است که:
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند

در سالروز به خاک افتادن این دوچشمه جوشان عشق خاطره ای را که از یکی ازدوستان شنیده ام در اینجا نقل میکنم:
"در مجلس ترحیم مهندس مهدی بازرگان شرکت کرده بودیم. پایان مراسم بود وطبق معمول حاضرین دسته دسته درمسجد ایستاده ومشغول صحبت بودند. ناگاه صدای ضربه شدیدی به گوش رسید که توجه همه را جلب کرد. به طرف صدا که برگشتیم دیدیم زنده یاد داریوش فروهرازگفتاریا توهین سردار الله کرم عصبانی شده وچنان سیلی جانانه ای به گوش اوزده است که الله کرم نقش زمین شده است وصدایی که شنیدیم سیلی نواخته شده یه گوش او بوده که درفضای مسجد طنین افکنده بود."
دوستم می گفت زنده یاد فروهر با وجود کهولت سن درآن سالها هنوز هم پهلوان صولت بود ولی سیلی یاد شده چنان محکم بود که دست او دچارضرب دیدگی شده بود وروز بعد که به دیدن اورفتیم دست خودرا باند پیچی کرده بود و پروانه، همسر او، می گفت : "آقا هنوز خیال می کنه بیست سالشه"!