مدير كل محيط زيست استان سيستان و بلوچستان از خشك شدن درياچه هامون خبر داد (خبررا اینجا بخوانید).

وي در ادامه افزود: مهمترين قسمت درياچه هامون، منطقه هامون پوزك است كه حدفاصل ايران و افغانستان قرار دارد و پيش از اين حدود 3 ميليارد متر مكعب آب در آن جريان داشت كه متاسفانه كاملا خشك شده است و ماشينهاي قاچاق سوخت به كشورهاي همسايه به راحتي از وسط آن عبور مي كنند و راه براي قاچاقچيان باز شده است.
یک مقاله دیگر (به انگلیسی) نیز چند سال پیش خبراز فاجعه خشک شدن هامون داده واثرات زیست محیطی آن را با خشک شدن دریاچه آرال مقایسه کرده است.

یادش به خیر دردوران دانشجویی درسفری که به سیستان وبلوچستان داشتیم به دیدن دریاچه هامون هم رفتیم وسوار قایق های محلی(عکس بالا) که با نی آن را میساختند وبه آن "توتن" می گفتند شدیم.

خواندن این خبر مرابه یاد دو شعر انداخت: اول بیتی از مولانا جلال الدین که درادامه غزل شورانگیزش با مطلع: "چه دانستم که این سودا مرازین سان کند مجنون - دلم را دوزخی سازد دوچشمم راکند جیحون" به آن جا می رسد که: "نهنگی هم برآردسرخوردآن آب دریارا - چنان دریای بی پایان شود بی آب چون هامون"!
ودوم یک رباعی از مهدی اخوان ثالث:
خشکید وکویرلوت شددریامان
امروزبدوبدترازآن فردامان
زین تیره دل دیوصفت، مشتی شمر
چون آخرت یزید شد دنیامان!