اولین دوربین عکاسی که داشتم یک دوربین "تی اِل آر" (1) به نام لوبیتل 2 بود. یک دوربین جعبه ای ساخت اتحاد جماهیر شوروی (سابق) که لنز چشمی آن به وسیله انعکاس دریک آینه به طرف بالا باز می شد و برای عکس گرفتن باید از بالا به لنز آن نگاه میکردیم. نوع فیلم مصرفی آن 120 و درحلقه های هشت تایی یا دوازده تایی بود.فلاش آن نیز جداگانه وازطریق یک دسته به بدنه دوربین وصل می شد وبایک تکه سیم از پشت فلاش به ساکتی درکنار لنز اتصال داده می شد.
این دوربین نازنین را درنوزده بیست سالگی صاحب شدم. هدیه دوستان به مناسبت سالروز تولدم بود. گمان می کنم طرح آن رااز روی "هاسل بلاد" که رولز رویس دوربین های عکاسی محسوب می شد (واحتمالاً هنوز هم هست) برداشته بودند.
این دوربین تا سالها همراه و مونس من بود وتاده دوازده سال بعد که یک "کانون اِی ای وان" خریدم، خاطرات بیشماری را با آن ثبت کردم. ابتدا بیشتر عکس های سیاه و سفید می گرفتم وبرای ظهور وچاپ به عکاسی های دوروبر خانه، شیوا یا ترقی یا فرشته، میدادم. ولی بعد لذت عکس های رنگی را نیز با آن چشیدم. لابراتوارهای ظهوروچاپ عکس رنگی درآن سال ها یکی دوتا بیشتردرتهران نبود وما فیلم های رنگی را برای چاپ وظهور به لابراتواری درسه راه شاه (جمهوری امروز) می بردیم وچندروزی یا یک هفته ای بی صبرانه منتظر می شدم تا نتیجه شاهکارهای خودراببینم. باید چندتایی از عکس هایی را که با لوبیتل محبوبم گرفته ام اینجا به یادگار بگذارم.
(1) = Twin Lens Reflection