نام این حیوان علفخوار بی آزار با آن چشمان نجیب، "آمریکن بایسون" یا بنا به قول مشهورتر "بوفالو" است. قبل از تشریف آوردن برادران متمدن سفید پوست به آمریکا ، صدها هزار و بلکه میلیون ها راس از این حیوان
خوش هیبت خدا در پهنه علفزارهای فراخ آمریکا می چریدند. سرخپوستان به اندازه نیاز خود به گوشت و پوست و استخوان او این حیوان را با تیروکمان خود می کشتندو شکار و شکارچی با هم کنار آمده بودند و هیچ یک در پی نابودی نسل آن دیگر نبود.
اما سفید پوستان مهاجر نه تنها سرخپوستان را کشتند و راندند، بلکه به بوفالو ها هم رحم نکردند و با تفنگ و طپانچه تا می توانستند این حیوانات بی آزار خدارافقط برای تفریح، قتل عام کردند تا جایی که یکی از قهرمانان پیشتاز آمریکا از بس این حیوان را کشت به لقب "بوفالو بیل" مفتخر گشت!
این کشتار تا آن جا پیش رفت که نسل این گونه ی جانوری به مرز انقراض رسید و تنها در سال های میانی قرن بیستم بود که دولت آمریکا بوفالو را به عنوان گونه محافظت شده شناخت و شکار آن را ممنوع اعلام کرد.
چند روز پیش درروزنامه "دنور پست" خواندم که تعداد بوفالو ها درایالت وایومینگ به حدی افزایش یافته که از نظر زیستگاه و چراگاه در مضیقه قرار گرفته اند و به همین علت دولت ایالت وایومینگ برای شکار بوفالو پروانه صادر می کند. اما نکته غم انگیز این است که این حیوان پس از سال ها همزیستی نسبتاً مسالمت آمیز با انسان ها، رفتار طبیعی خودرا فراموش کرده است و گله های بوفالو با دیدن شکارچیان و شنیدن صدای تفنگ آن ها رم نمی کنند و نمی گریزند. در نتیجه شکارچی بدون هیچ زحمتی و با شلیک مسلسل وار گله های بوفالورا به خاک و خون می کشد تا جایی که سروصدای گروه های طرفدار حیوانات درآمده و میگویند این شکار نیست بلکه سلاخی است!