این هفته ازخانه پی درپی خبرهای بد می رسید:
(1)
خلبان یک هواپیمای C130 به علت نقص فنی هواپیما حاضر به پرواز نمی شود. خلبان دیگری را وادار می کنند تا با همان هواپیما پروازکند. نتیجه این می شود که هواپیما درحال فرود اضطراری ناگزیر به یک ساختمان مسکونی درتهران می خورد و بیش از صدنفرازمسافران وساکنان ساختمان سوختند و خاکستر شدند. (به قول خیام : دودی کو؟)
(2)
آلودگی هوای تهران به حدی رسید که ناگزیرشدند دوروز تعطیل عمومی اعلام کنند. انشاء الله شهرداری آقای احمدی نژاد وآقای قالیباف از ساختن نقشه عبورامام زمان که فارغ شدند، فکری هم به حال ترافیک آلوده ساز تهران و انتقال فرودگاه خواهند کرد. حالا عجله که نداریم.
(3)
بالاخره منوچهرنوذری هم رفت.
سالهای کودکی ما همراه بود با کارآکتر "عزیزدردونه حسن کبابی" او همراه با کارآکترهای "آق کوچول" (حمیدقنبری، پدر شهیارقنبری ترانه سرا)، "فلفلی" (مرحوم علی تابش) و "شاباجی خانم" (علی زرندی) درروزهای جمعه با برنامه شاد "شماورادیو" که کمال الدین مستجاب الدعوه و فروزنده اربابی آن را اجرا می کردند. درروزهای جوانی صدای او بر لبان جک لمون و چندین هنرپیشه مشهوردیگر هالیوود درسینماها همراه ما بود و دراین سال های اخیرهم که نقش آفرینیهای او درقالب "دست ودلباز" و "ملون" یادآور اضمحلال شخصیتی بسیاری ازمردم دوروبر مابود. نوذری هنرمندی ازجنس صدا بود، صدایی که می ماند.
یادداشت خواندنی مسعود بهنودرادرسوگ منوچهرنوذری دراینجا بخوانید.