امروز سالروز تولد مارتین لوترکینگ جونیور که بیش از چهل سال پیش جان خودرا بر سر مبارزه بر علیه نژاد پرستی گذاشت. کنگره آمریکا چندسال پیش سالروزتولد اورا تعطیل ملی اعلام کرد و امروز تعطیل عمومی بود. امروزاگرمارتین لوترکینگ زنده بود هفتادوهفت ساله میشد.
دیروز درروزنامه می خواندم براساس نتایج به دست آمده ازیک نظرسنجی جدید سه چهارم مردم آمریکا اعتقاد دارند درطول سالهای پس ازمرگ کینگ، جامعه آمریکا درسمت و سوی تخقق یافتن "رویای" بزرگ او حرکت کرده است و به عبارت دیگر تبعیض نژادی کم تر شده است. اما نظر سیاهان آمریکا کمی دراین مورد متفاوت است و فقط دو سوم آن ها با این نظر موافقند.
این طورکه معلوم است شیطان بزرگ هم بعضی وقت ها ظاهراً زیرسبیلی کارهای بدی نمی کند.
اما یک نکته جالب دیگراینکه امروز دیگر سیاهان اولین اقلیت نژادی آمریکا نیستند بلکه این مکزیکی ها یا به قول خودشان اسپانیش ها یا "هیسپانیک" ها هستند. دراین شهری که ما هستیم سیاهپوست بسیارکم است و به ندرت دیده می شود ولی درعوض تا دلتان بخواهد مکزیکی می بینیم. سه کانال تلویزیونی عمومی به زبان مکزیکی برنامه پخش می کنند و روی بسته بندی کالاها علاوه برانگلیسی، زبان مکزیکی نیز چاپ شده و حتی درفروشگاه ها و سوپرهای بزرگ ازقبیل وال مارت، بیشتروقت ها ازبلندگوها آگهی ها و اعلان ها به زبان مکزیکی پخش می شود. در تمام مدرسه ها هم زبان اسپانیش به عنوان زبان دوم تدریس می شود.
ظاهراً بیشتر شهرهای آمریکا حال و هوایی کم و بیش همینجوریها دارند. اخیراً در یکی از رستوران های شهری درایالت نیو مکزیکو شام می خوردیم و بچه ها توجهشان به این نکته جلب شد که دررستوران به آن بزرگی و شلوغی به غیراز گارسون ها حتی یک سفید پوست هم نبود!
ماهم که بی شباهت به مکزیکی ها نیستیم دراین جمعیت خوب جا خورده ایم و روزانه در برخوردهای کوچه و بازار با کلمات "اولا" ، "سی سینیور" و "موچاگراتسیاس" مورد خطاب قرارمی گیریم.
