چند نفرازمرواریدهای بی بدیل فرهنگ و هنرایران زمین هنوز زنده ودرمیان ما هستند؟
شفیعی کدکنی، هوشنگ ابتهاج، اسماعیل خویی، باستانی پاریزی، عباس کیارستمی، بهرام بیضایی، داریوش مهرجویی، بهمن فرمان آرا، مسعود کیمیایی، احسان یارشاطر، داریوش آشوری، احسان نراقی، مسعود بهنود، ایرج افشار، ایرج پزشکزاد، و......البته محمد علی اسلامی ندوشن.
همه این ها با کارهای بی همتای خود تلاش کرده اند به دنیا نشان دهند ایران و ایرانی و فرهنگ او آن نیست که ازرسانه های آمریکایی و – سوگمندانه- اززبان سردمداران حکومت ایران به جهان ارائه می شود که درآن هرایرانی ستیزه جویی بنیادگراست با نارنجکی درجیب برای نابودی و ویرانی. بلکه ایران و ایرانی دارای فرهنگی است برای مدارا و تحمل و همزیستی و شادزیستن.
چندسال پیش دریکی از سفرهایم به شهریزد به کارگاهی رفتیم که درآن مردی جوان – بیست و چند ساله – سه تار می ساخت برای فروش. بربالای سرخود قابی آویخته بود از مردی خوش سیما و شوریده. از او پرسیدم این عکس کیست؟ او ازجای برخاست و با احترام وغروری بارز گفت: "استاد هوشنگ ابتهاج".
به پیروی ازرفتارشایسته آن جوان، من هم دراینجا به احترام دکترمحمدعلی اسلامی ندوشن ازجا برمی خیزم و کلاه ازسربرمی دارم و لنگ می اندازم. هرچند که شاید روح پیرمرد هم از این یادداشت کوچک دراین گوشه پرت دنیای مجازی اینترنت خبرنشود. ولی اورا سزاوار احترام و تحسین و تقدیری هزاران بار بیش از این میدانم که – تا آنجا که میدانم – ازاو تاکنون دریغ شده و لابد می خواهند همچون دیگرجواهران این سرزمین – ازجمله زتده یاد زرین کوب – پس از مرگشان به قول مولوی خاکشان را بوسه دهند.
من اولین بار با نثر زیبا و پاکیزه و باشکوه دکتر اسلامی دردوران دانشجویی درترجمه کتاب شورزندگی (داستان زندگی بی همتا و شورانگیز ونسان ونگوگ) آشنا شدم.
بعدازآن گاه و بیگاه کتابهای دیگری ازاوخوانده ام ولذت برده ام ازجمله سخن هارا بشنویم، ایران راازیاد نبریم، سروسایه فکن، درکشورشوراها، پنجره های بسته، روزها، جام جهان بین، نوشته های بی سرنوشت، و ماجرای پایان ناپذیرحافظ. اودرهرزمینه ای که می نویسد چه ادبیات ایران، چه داستان، چه اجتماعی و جامعه شناسی، چه سرگذشت و چه سفرنامه، موضوع غالب نوشته هایش عشق به ایران وفرهنگ ایران است.
قلمی شیرین و شیوا و پاکیزه مثل آب زلال و جانی شیفته و پرکشش.
شاید بیش ازچهل کتاب تاکنون باقلم یاترجمه او منتشرشده و هنوزهم درپیرانه سری ، گرچه از شغل خود – استادی دانشگاه – بازنشسته شده است ولی همچنان پرشوروپرعشق می نویسد و سخن می گوید.
من دراین جا برآن نیستم تا بیوگرافی دکتراسلامی را بنویسم. قصدم فقط ذکرخیری است و عرض ادبی به پیشگاه این استاد بزرگ و خدمتگزارفرهنگ سرزمینمان.
کتاب "روزها" به قلم او داستان زندگی خودش است که تاکنون سه جلد آن منتشر شده و جلد چهارم ظاهراً بزودی منتشرخواهد شد.
وبسایت دکتراسلامی دراینجاست.