فرصتی نیک بود کنسرت اخیر گوگوش درلاس وگاس را ببینیم. کنسرت دراستادیوم بسکتبال دانشگاه نوادادرلاس وگاس برگزار می شد. استادیومی که ظرفبت صندلی های آن خدود 38000 نفر بود. باتوجه به این که حدود یک چهارم ظرفیت به خاطر استقرار صحنه اجرای برنامه قابل استفاده نبود وکل طبقه اول و میدان بازی وحدود یک پنجم طبقه بالا پرازجمعیت بود، می شد برآورد کنی که بیشترازده هزارنفردراین کنسرت شرکت کردند.
گوگوش مثل همیشه اجرایی گرم و پرشوروپرانرژی وباصفا ودوست داشتنی داشت. با نهایت تسلط و انرژی. گلچینی ازترانه های قدیمی و جدید خودرا از سکینه دایقزی آذری تا ترانه ای ارمنی و افغانی اجراکرد. برخی ازترانه های جدیداو ازجمله ترانه ای به نام "شناسنامه" که با مهرداد آسمانی به صورت دو صدایی اجرا کردند نیز خیلی قشنگ بود.
درمیان ترانه ها و همین طور درهمراهی با برخی ازآن ها یک گروه رقص اجراهای زیبایی داشتند.
مهرداد آسمانی هم چند ترانه به تنهایی و همراه گوگوش اجراکرد. مهرداد آدم هنرمندیست و بعضی ازترانه هایش هم شنیدنی است ولی به نظرم بهتراست برنامه هایش را به نتهایی اجراکند.
اما نقطه ضعف بزرگ برنامه کیفیت بسیار بد صدا و مهندسی صدا بود. به ویژه درنیمه اول که باس به شدت قوی و صدای ارکستر نسبت به صدای خواننده بسیاربلندتروپررنگ تربود به حدی که صدای خواننده رادرحاشیه قرارمیداد. ازگوگوش متعجبم که چگونه با چنین مهندسی صدایی کنار می آید؟ اما خودگوگوش وکارش به ویژه وقتی درواکنش به تشویق های رعدآسا و یک ریز حاضران انرژی دو چندان می گرفت دیدنی و به یاد ماندنی بود.
چند کلیپ یک دقیقه ای ازشو آن شب گرفنم که متاسفانه نمیدانم چطوری در این جا آپ لود کنم. این است که به همین یک عکس اکتفا می کنم.