یک وقتی داریوش سوم هخامنشی لشگری از خدم و حشم را فقط برای کشیدن حرمسرا و حمام طلایی خویش در جنگ همراه داشت. اما مغلوب اسکندر جوان یک لا قبا شد.
یک وقتی خسرو پرویز ساسانی که بر بزرگترین امپراطوری چهان تا آن روز حکومت میکرد خودرا برخوردار از فره ایزدی دانست و اعراب را حتی قابل شنیدن حرفهایشان به حساب نیاورد. نتیجه این شد که جانشین او یزدگرد سوم بزرگترین امپراطوری جهان را به عرب های یک لا قبا واگذاشت.
یک وقتی شاه سلطان حسین صفوی به پیروی ازجد خود شاه اسماعیل می خواند که "با آل علی هرکه درافتاد ورافتاد" و "چراغی که ایزد برفروزد – هرآنکس پف کند ریشش بسوزد" ولی هم او بود که تاج کیانی را به دست خود بر سر اشرف افغان گذاشت.
بهای این همه شجاعت های ابلهانه را مردم این دیار با گوشت وخون و پوست خود دادند.
به تاریخ خود نگاه کنیم. باورکنید بعصی وقت ها درایت، شجاعت، شهامت وبزرگواری در ترمز کردن وسازش است ونه درعربده جویی و اشتلم.
