درمیان کوه های سبز وسر به فلک کشیده راکی درجنوب کلرادو ناگهان به یکی ازعجایب طبیعی برمی خوری: تپه های شنی بزرگ (1). انگار این میلیون ها تن ریگ روان را دستی ازناکجا آباد بلند کرده ودرمیان این کوه ها رها کرده است. این تپه های شن های روان ازنظرارتفاع بلند ترین درتمام آمریکای شمالی به شمار میروند وآدم حیرت می کند که این شن های روان که جای طبیعی آن ها درکنار اقیانوس ها ویا درصحرا های بی انتهاست، چگونه درمیان این رشته کوه های سبز ودراین ارتفاع به وجودآمده اند.
دریکی ز روزهای اردیبهشت که ما به تماشای این جادوی طبیعت رفته بودیم، شن ها آنقدرداغ بود که راه رفتن با پای برهنه برآن ها آسان نبود وحیرت آوراینکه به فاصله حدود هیجده کیلومتر ازآن ها درمیان کوه ها ودردل غاری آبشاری رادیدیم به نام آبشارزاپاتا با آبی چنان سرد که به قول هوشنگ گلشیری برداشتن ده ریگ ازمیان آب آن با دست سخت بود ودرکنارآن آبشار حجم عظیمی ازیخ وهوایی که شاید پانزده درجه ازمحل تپه های شنی بزرگ خنک تربود.
وبازهم چند کیلومتر آن طرفتر شهری نقلی، سرسبز وباطراوت وبا صفا به نام "کوچارا" پراز کاج و بلوط وسپیداروبرکه های آب وصخره هایی هم چون دیوار وآهوان و اسبان وگاوها درگردش.
می گویم بین خودمان باشد اوستا کریم این طرف ها به نظرم کمی پارتی بازی کرده باشه ها!
چند تا ازعکس های این مکان های باصفارا با تقه زدن روی عکس کوچک سمت چپ بالای صفحه ببینید تا به عرضم برسید.
پیوسته دلتان شاد ولبتان خندان باد.
