بیائید لختی دنیای بویناک سیاست وسیاستمداران را واگذاریم. فوتبال را هم – که تب داغ روزاست – فراموش کنیم.
آدم وقتی تصادفاً تصویری از هنرمندانی را می بیند که هم سن وسال او – وشاید هم چند سالی جوانترازاو – هستند، وگربه عمر این چنین شیار چنگال های خودرا بررخ وپیکرآن ها باقی گذاشته است بی اختیار یاد رودکی می افتد که گفت: "بسود وبریخت مرا هرچه بود دندان" والی آخر...
”حمید جبلی" هنرمندی عزیز است. چه آن سال های نخستین بعد ازانقلاب که برنامه کودک ازجذابترین برنامه های "سیمای جمهوری اسلامی ایران" بود و حمید درنقش "کودک جان" درسریال لطیف وزیبای "محله بروبیا" همراه با زنده یاد "رضا ژیان" (کیمیاگر- پدرکودک جان) و "محب اهری" (هپلی میکروب باوفا) و عبدی (درسریال بازم مدرسه ام دیرشد) نقش های بسیار جاندار وزیبایی را می آفریدند وچه آن زمان که در فیلم سینمایی زیبای "تحفه ها" نقش پسر عزیز دردونه ویکی یکدونه خانواده را آنگونه زیبا بازی میکرد و چه سال های بعد که صدای "پسرخاله" در "کلاه قرمزی وپسرخاله" شد و یا اززبان موش های "مدرسه موش ها" حرف زد. صدا وچهره و کاراکتر وقدرت بازیگری و خلاقیت فکری او همواره مرا به تحسین واداشته است.
صدا وچهره "ایرج طهماسب" نیز برای من همیشه تداعی یک هنرمند ناب را دارد که همواره به فکر شادی و نشاندن خنده برلبهای مردم است. جه آن زمان که پویا – پسرم – درسال های نکبت بارچنگ ایران وعراق منتظر آرم انیمیشن برنامه کودک تلویزیون می ماند تا همراه با آن شادی وجست وخیز کند و پس ازآن ایرج طهماسب درنقش آقای مجری ظاهرمی شد و به همراه آن دخترک مجری با چهره کودکانه اش بچه هارا می خنداند تا فیلم سینمایی "کلاه قرمزی" و "مدرسه موشها" وبعد.
حمید جبلی وایرج طهماسب از انگشت شمارهنرمندانی هستند که درسال های نکبت و جنگ که شعارغالب روز این بود که: "همین گریه ها نهظت و ملت ماراتا امروز زنده نگاه داشته" کودکان مارا، خانواده های مارا .مردم مارا خنداندند و این خنده را با هنر وخلاقیت وابتکارخود برلبان مردم نشاندند نه با لودگی.
تنشان به ناز طبیبان نیازمند مباد ونبینم که روزگارجهره های نازنین آن هارا اینچنین فرسوده است.

پ.ن.: عکس از سایت "روزآنلاین"