درسالهای ابتدایی ده 1350 وقتی که دانشجوی دانشگاه تهران بودم وبرای اولین بار مطالبی درمورد اجتماع ومردم به گوشم میخورد، شادروان دکتر بصیریان همیشه درکلاس های درسش نسل مارا نسل بی هویت و بی شکل می نامید وبه باد انتقاد میگرفت که یا می رنجیدیم ویا این گوش رادر وآن یکی را دروازه میکردیم. بعدازانقلاب آن نسل دانشجو به مدیریت ایران رسید وبسیارشد که آن حرف استاد فقیدم درگوشم زنگ زد. این بی آرمانی دربسیاری ازابعاد راست درآمد: نه هدف مشترکی، نه قبله عامی، نه باوری فراگیر، نه اسطوره ای. یادم میاید زمانی درنوجوانی تابلویی توجهم را جلب میکرد: "انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه آمریکایی بیروت" وتابلویی دیگر: "انجمن دوستداران خام گیاهخواری"! دوست سالمندی ازنسل پیش ازمن وقتی ازخاطرات جوانی خود تعریف میکرد آنقدر گروه وحزب را اسم میبرد که سرآدم گیج میرفت. یکی بیادم مانده است: "حزب سومکا"، چه میدانم مثلاً مخفف "سازمان وحدت ملی کارگران" یا چیزی شبیه به آن. می گفت علامت صلیب شکسته روی بازوهایشان میدوختند ورئیسشان ادای هیتلررا درمیاورد.
غرض تائید حرف دکتربصیریان فقید که همه برای خود تشکلی داشتند، تشکیلاتی، هویتی، سازمانی، وحدتی، کلاسی. ولی نسل ما، دریغ از دست کم یک تشکل صنفی! همه مثل دود پراکنده شدیم ودربهترین حالت ها یادرسال بعدازانقلاب دوبه دو وسه به سه وتک به تک به خزعبلات دهان پرکن توده ایها گوش کردیم ویا یاوه های مجاهدین وانجمن اسلامی ها (درآن زمان آخوندها هنوزعددی نبودند). بعد هم که رشته این حرف ها با خشونت تمام وبه بهای خونین ومالین کردن پیکربچه های نورس پنبه شد، هرکدام سردرآخورخود فروکردیم وتاکجاها که سربرنیاوردیم: کلمبیا وونزوئلا وآرژانتین وکاستاریکا وترکیه ونیوزلاند. هم زبان فارسی مان الکن شد وهم زبان دردهانمان! ششدانگ حواسمان را به بستن کوله بارمان جمع کردیم وخوب سواری دادن وخوب سواری گرفتن. پفیوزی ارزش شد تاجایی که خیلی هاازپفیوزنبودن احساس تغابن کردند.
نه ادبیاتی، نه جوانمردیی، نه ایمانی، نه آرمانی. نسلی وازده مدیریت را به کف گرفت وهم وغم خودرا درمعاش کوپنی تاغروب هرروز و نهایت تا فردا صرف کرد. معلوم است چه ملغمه ای ازآب درمیاید که دربهترین حالت ها بنشینیم واززبان حافظ بخوانیم که: "شهرخالیست زعشاق بودکزطرفی – مردی ازخویش برون آید وکاری بکند؟"
مادانشجویان آنروز حالا چنان ازهم دوریم که نه تنها ازحال وروز مردم بلکه ازحال وروز یکدیگر نیز بی خبریم. هیچ تشکیلاتی نداریم. درگذشته بقال ها وقصاب ها وبارفروش ها هم برای خود اتحادیه داشتند ولی حالا ما مدیران خیلی که دهان گشاد باشیم چهارتا جمله عربی ازقران وحدیث حفظ می کنیم تا مجامع را بی اظهار وجود نگذرانیم.
نسل بی آرمان، نسل بی هویت، نسلی که واداد.