اکبرگنجی درمقاله ای در"نیویورک تایمز" با عنوان "پول نمی تواند برای ما دموکراسی بخرد" از جهانیان وبویژه غربیها دعوت کرده تا صدای متفاوتی از ایران را بشنوند. به عبارت دیگر به صدای خردمندان، میانه روها، روشنفکران ، آزادیخواهان، لیبرال ها و جویندگان دموکراسی درایران گوش فرادهند وتندروها وبحرانزی هارا صدای غالب ایران نشمارند.
من همانطورکه بارهاگفته ام حرفهای گنجی را حرف های دل خودم میدانم وخواب روزی را می بینم که آنچه اومیگوید وصف ایران باشد که یک قرن است برای رسیدن آن درجا می زنیم، می نویسیم وخط می زنیم، می سازیم وخراب می کنیم.
اما آن خط تاریک لعنتی چه می کند آن جادرافق! مثل دوالپایی برگرده ایران ما نشسته؟ آن هزارها که یک ضریح فلزی را بااشگ وآه وناله دوره می کنند و روزها برآن می گریند و آن هزار ها که برای دیدن گنبدی ومناره ای جان می افشانند و آن هزارها که تیغ قمه را درمحرم برسربرهنه خود فرومی آورند وآن هزارها که با یک فتوا – دررویای عدالت علی وار- به خیابان ها می ریزند وصندوق هارا پرمی کنند وآن ده ها که برموج"باز این چه شورش است که درخلق عالم است" سواری می گیرند و به ریش ما می خندند که "ملت ما ازاین گریه هاست که زنده است".
من با گنجی موافقم آنجا که میگوید ما باید این راه را خودمان طی کنیم بدون پول و ارتش دیگران ومی خواهم اضافه کنم که ما نه تنها این راه را باید تنها برویم – بدون امید به یاری دیگران و بدون انتظارامام زمان – بلکه باید دوبند ناف را نیز ببریم: بند ناف نفت وبند ناف خرافات مذهبی.
اگرنه بیم آن دارم بازهم "دموکراسی" برای چندمین بار در پای "عدالت" قربانی شود.
