سالها پیش شعری از کیومرث منشی زاده می خواندم، ازآن ها که شعر سفیدش می خوانند. درجایی از شعر آمده بود: یاد آن بعدازظهرهای لیمویی به خیر. یا چیزی شبیه به این. پیش خود گفتم بعدازظهرلیمویی دیگه چیه؟ سال ها گذشت. درسال هایی که دردوبی بودیم دریک بعدازظهرتابستانی داغ، درفصل خرما پزان که خانواده به تهران رفته بودند، برای خوردن ناهار به باشگاه ایرانیان دوبی رفتم. آبشار گل های کاغذی ازنرده های باشگاه ، بی هیچ چشمداشتی به خیابان ریخته بود، گل های درشت وسفید ماگنولیا بردرختان دلبری میکرد، برگهای زرد ونارنجی و قرمز درختان لوز شکوهی بی نظیرداشت و کبک ها درسایسارهای درختان می دویدند. انگارنه انگارکه هوا پنداری حمام سونای کینگ سایز است! ناگهان فهمیدم که آن بعدازظهرلیمویی شاعریعنی همین!
خیالپردازی! چشمه لایزال زیبایی های زندگی و شادیها وغم هایش.
ازخاک درآمدیم وبربادشدیم!
رنگ ها، نورها وسایه ها ی فصل های زندگی نقطه های عطف زندگی ماهستند.
عکس های زیررانق نقو با یاد بعدازظهرهای لیمویی گرفته وتغییرداده است. شرح عکس ها با خودتان، هیچ آدابی وترتیبی مجو: