این خس یا اسکلت گل قاصدک ، درزمینه آبی عمیق آسمان، توی هوا همینجور معلق مونده بود، شاید هم با یک تارعنکبوت نامرئی به درخت ها وصل بود. به هرحال منو یاد این شعر خیام انداخت که: از خاک درآمدیم وبرباد شدیم.

آجر بهمنی یادتونه؟ یادتونه تابستونا غروب که میشد باغجه رو آب میدادیم؟ بوی خاک خیس بلند میشد؟ زیلو رو روی تخت های چوبی مینداختیم؟ بساط چای غروب رو مادر راه می انداخت؟ بوی پیچ امین الدوله و رنگ گل های آتشین شمعدانی دل آدمو می برد؟

چنارهای دل انگیز تهران دارند می میرند! چه غم انگیز! چه می توان کرد که این نماد شکوهمند شهر تهران را نجات دهیم؟

پ.ن.: عکس ها از نق نقو