می خواستیم امروز به دیدن کارگاه طوقه سازی به نام "ایران طوقه" برویم که تولیدکننده منحصربفرد طوفه موتورسیکلت درایران می باشد – البته چیزی که بتوان اسمش را طوقه گذاشت، وگرنه شاید چرخ گاری سازهای دیگری هم باشند – صبح ساعت هفت ونیم همراه با کامران ابتدا سری به تعمیرگاه وفروشگاه وانبار زدیم. سرمای مفرط همه چیز را ایستانده بود. ساعت 9:15 ازآنجا به طرف جاده ساوه، خیابان فلاح، دنیای شلوغ وسیاه وسفید یا بهتراست بگویم سیاه وخاکستری جنوب شهررفتیم. آجرهای سیاه، گچ های خاکستری، خشت، آب غلیظ لجن آلوده، دکان های دودردو، دود و دود و دود، خیابان های باریک پیچ درپیچ مثل دهانی پرازدندان های سیاه وزرد و افتاده وشکسته یک معتاد. آنچه جمهوری اسلامی یادگاردوران ستم شاهی می خواند ولی خود به تنهایی به اندازه تمام شاهان تاریخ ایران آن را تکثیر وچاق کرده است!
همه موجودیت شرکت ایران طوقه دودهانه مغازه سه درسه بود! به ضمیمه دکان کوچکتری که جلوی آن چند گونی برنج برای فروش روی میزی آهنین چیده بودند: دمسیاه آستانه اشرفیه کیلویی 970 ریال، الی آخر...
صنعتگرما مرد میانسالی بود با صورتی عظیم و بی سواد به نام آقای آزادی. دستگاه نورد طوقه را خودش ساخته بود با استفاده از میل گاردان اتومبیل های گردن کلفت!! ولی الحق کارش زیبا وظریف بود. هم ماشین اش وهم محصول اش. بعد هم جایی را به ما نشان داد که تازه خریده بود وخیال داشت ماشین آلاتش را به آنجا منتقل کند: یک پرس قیچی، یک دستگاه جوش، یک درل، غلطک نورد اصلی وچند ابزار خرت وپرت دیگر. مانند هرصنعتگر واقعی دیگراین دیار مفلوک بود با دستی خالی و عشقی به صنعت.
برق از ساعت هفت ونیم درآنجا قطع شده بود وتا نزدیک یازده که ما آنجا بودیم وصل نشد. ناگزیر درحالیکه سرما تا مغزاستخوانمان نفوذ کرده بود آنجارا ترک کردیم.

"ازدفتر خاطرات نق نقو، یکشنبه 16 دی 1369 "