آن وقت ها، برگهای درختان چنار و مو وآلبالو و زردآلو و گیلاس حیاط که زرد ونارنجی وقرمز میشدند ومیریختند وزیرپا خش خش می کردند، کم کم گلدان های سفالین شمعدانی هارا ازدورحوض وکناردیوارهای حیاط به داخل می آوردیم ودرراهرو وکنارپلکان می چیدیم.
بساط رب گیری برپا می شد، جعبه های گوجه فرنگی سرخ ورسیده وگوشتی درکنارحیاط ردیف می شد، مادربزرگ و مادر، عمه جان ها وخاله جان ها آن هارا می شستند ودردیگ می جوشاندند وصاف میکردند تارنگشان آتشین شود وبه داخل شیشه ها بروند تا آذوقه چاشنی زمستانی روبراه باشد.
نعنا وجعفری وگشنیز وشنبلیله وریحان وتره درسفره ای بزرگ پاک میشد، خرد می شد وجلوی آفتاب پهن می شد تا قورمه سبزی وسبزی پلو وکو کو درماه های سرد پیش رو فضای خانه را عطرآگین کند.
وترشی ها: ترشی میوه، ترشی هفته بیجار، ترشی بادنجان، لیته و ده جورترشی خوش عطروطعم دیگر که سالاد زمستان بود.
چه عالم شادی داشت این جشنواره های با شکوه ومهربان پائیز وچه بذرامیدی را تا بهاربعد ونوروز دردلمان میکاشت وجوانه میزد.
دراین روزها که درختان لباس های دلفریب رنگین پائیزی خودرا بتن کرده اند ازجشنواره های پائیز خبری نیست. دلم می خواهد شمعدانی هارا به خانه بیاورم وبساط درست کردن ترشی را راه بیاندازم تا جوانه های امید بهاری را دردل فرزندانم بکارم.
اما افسوس که همه آن ترشی ها ورب ها و سبزی های خشگ دربسته بندی های خوش نقش ونگاردرقفسه های رنگین سوپرمارکت ها نشسته اند وفرزندان ما درست کردن آن هارا کاری عبث میدانند غاقل ازاینکه آن جشنواره ها بود که عطروطعم بی همتای خودرا همراه با جوانه های امید بهاربه درون شیشه ها می برد.
درآستانه پائیزامروز دل هایمان پرازبیم است. بیمی که افق را خاکستری تروسرد ترازروزهای زمستان میکند: بیم سلاح های شیمیایی ومیکربی وهسته ای، بیم تروریسم، بیم جنگ، بیم خون، بیم ازدست رفتن جان های بیگناه برای نفت، برای سیاست، برای قدرت وبنام دین، به نام آزادی، به نام شرف وعزت وسربلندی وبرای اینکه ریاکاران مست ازقدرت چند روزی بیشتر برسریرقدرت پایه درخونشان بمانند.
آن جشنواره های دلپذیرپائیزی جای خودرا به چکاچک شمشیرها ونوشانوش مجانین قدرت داده است، دایناسورهایی که امید بهاررا درابتدای پائیز به تیرگی شام زمستان می برند.
چگونه می توانیم دراین عصرپائیزی عطرامید را تا بهاری دیگربرای چاشنی زمستانمان نگهداریم؟