به چه کارآیدت زگل طبقی
ازنقستان من ببرورقی
گل همین پنج روز وشش باشد
این نقستان همیشه خوش باشد
چون شب چهارصدوسی ونهم برآمد قُبیده بادون خاتون گفت ای مَلِکِ مُلک ناریا این چه سوتی است که دَر فرمودید که سران بلاد کفر آن را گاف خواندی، امام زمان را سرباز کوروکچل چه شاید که فرمودید دوتا بچه کافی نیست؟
مَلِک خوش تیپ خان ناریا با غیظی مخوف هم چون سفینه ای از قاشق ناشسته درکمرکش سخنان قبیده بادون خاتون فرودآمد که: هان ای ضعیفه ازاحوال آن شهرزاد سابق درس عبرت نگرفتی که درشتی همی کنی؟ اورا که متعه هلال ما بود ازآن جهت به لای دست ننه جانش اعزام فرمودیم که به جای وظائف خطیر متعه گری درحق مَلِک وآقای خویش، سخن ازکوپن فراتربگفتی وژاژخائیدی فراوان.
قبیده بادون خاتون ازترس برخود بلرزیدی وبگفتی ای مَلِک این کنیزراازبابت امربه معروف ونهی ازمنکر سخنی دردل همی آمد کان را گفتن شاید که اگرعدد وسیاهی لشگرکارسازبودی هم اکنون هندوستان وبنجلادش و چین وماچین برفلک اسب دولت براندی واقلیم سوئیسرا واسغاندیناویه وهولند که هم بلاد کفاربودی وهم به عدد امت قلیل و هم رشد جمعیت منفی، می باید درحضیض ذلت بودی وموش ازماتحتشان بلغورکشیدی حال آنکه قبله عالم مسبوقند که لابد این چنین نیست وبل انصاف دراین است که خلاف آن مشهوداست که ازقدیم گفته اند یکی مرد جنگی به ازصد هزار!
سخن بدینجا که رسید مرمَلِک را رعشه درگرفت وکف برلب آورد کای ضعیفه عیش ما منغص نمودی با این یاوه گفتن ها که بزرگان چه خوش فرموده اند که جمعیت النصفان (نسوان؟) را مرعقل ناقص ببودی. تورا درمخیله کی گنجد که مارا خیالاتی بس عظیم درسراست ونقشه راه زبهرآقا هموارهمی خواهیم کرد. شورشی بس عظیم درپیش است که مارا مین روبان بسیارنیازهمی باشد از بنات وبنین وما امت شهید پرورتاریخ هستیم وترا نشاید دراین امورفضولی ورنه ترا نیز به سرنوشت آن شهرزاد کذا دچارهمی نمودمی.
نصفان (نسوان؟) را نبرد راه همی به سوی دوست
کاین طایفه را زائیدن اولاد نکوست
ما هرآنچه عقلمان رسید گفتیم
کزکوزه همان برون تراود که دراوست