کلام را کجا آن قدرت و کشش تا فراخنای اندیشه را بنماید؟ واژگان را کو آن بال و پرسرکش تا اوج اندیشه را سیرکرده و دَمی ازآن "وسعت بی واژه" را در کام جان ها بریزد؟
دریکی ازرویاهای روز بیاد افسون مست کننده آن "بعدازظهرهای لیمویی" سال های کودکی سرم گرم بود، هرچه می خواهم آن گرمی سررا با واژگانی بررخ سفید کاغذ گیربیاندازم نمی شود که نمی شود.
آن بعدازظهرهایی که درامان سایه درختان توت وبادام وانگور با بچه ها نجوا میکردیم تا بزرگترها چرت بعدازظهرشان پاره نشود.
آن شب های خنک پرستاره که برپشت بام کاه گلی درعظمت بی پایان وخوفناک کهکشان سرگیجه می گرفتیم. آن رادیوی گوشی که درهمان پشت بام کاهگلی سیمش را به بند رخت اتصال میدادیم. آن غم بچه گنجشگ هایی که درچاه می افتادند. آن جادوی افسون کننده زیبا کجارفت که اکنون فقط یادی ازآن ها مانده وگاهی دررویاهای روز تصویرهای گنگی ازآنها پروبال وجدرا درجانم می گشاید.
لابد همان ها تاروپود جانم را به " بد دیدن نیالود" و به مهرورزیدن آشنا کرد.

پی نوشت ها:
- "اهل معنی را سخن اجمال ها: تفصیل ها
اهل صورت را سخن تفصیل ها: اجمال ها" (جلال الدین مولوی)

- "دورتر ازچشمه خورشید ها
برتر ازاین عالم بی انتها
بازهم بالا ترازعرش خدا
عرضه پرواز مرغ فکرماست" (فریدون مشیری)

- " آن وسعت بی واژه که مرا می خواند" (سهراب سپهری)

- "بعدزظهرهای لیمویی
چه زیبا بود
اگر ساعت عشق را نمی شناخت" (کیومرث منشی زاده)

- "منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن" (حافظ)