صبح که درپارکینگ را بازمی کنم سوزسرما گوش ها یم را می سوزاند. نگاهی به نهال های سپیدار می اندازم ودردل می گویم خداکند این سوزشمارا ازپا نیاندازد هنوز خیلی مانده تا جان بگیرید.
"وِید" همسایه دست راستی دارد با آن چشم های آبی خندان وجوانش با ماشین برف روبی برف های پیاده روجلوی خانه مارا می روبد. دستی تکان می دهم وخوش وبشی می کنیم. معلم ورزش است ودراوقات بیکاری اش هم پیمانکارخانه سازی. می گوید اگربرف های پیاده رو جلوی خانه تان را پاک نکنید ورهگذری زمین بخورد وپایش بشکند می تواند شمارا "سو" کند ودردسربرایتان درست کند. ازاو تشکرمی کنم. روزنامه را اززیرصندوق پست برمیدارم ونگاهی به عنوان های درشت می کنم: "برف سنگین درکلرادو"، "مخالفت سناتورهای دموکرات با طرح پرزیدنت بوش برای افزایش نیرودرعراق"، "مرگ آرت بوخوالد درهشتادویک سالگی". روزنامه را تا می کنم وروی صندلی عقب ماشین می اندازم. ماشین را روشن می کنم وبیرون می زنم. داشبورد ماشین درجه هوارا 13 درجه فارنهایت نشان میدهد که باید حدود ده درجه زیرصفرسانتی گراد باشد. هنوزهم به این سیستم اجق وجق استرلینگ وفارنهایت عادت نکرده ام وهمه چیزرا باید تبدیل کنم تا معنی دارشود.
راه که می افتم حرف وِید مرا به گذشته می برد. زمستان 42 یا 43 بود، برف سنگینی درتهران باریده بود. برف هارا پاروکرده ودرکوچه ها ریخته بودند. سرراه که به مدرسه میرفتیم وسط کوچه دلبخواه انقدربرف انبوه بود که ازسرِما بالاترزده بود. بچه ها زیربرف تونل زده بودند وازتونل های برفی رد می شدیم. چه دلمان خوش بود!
بخارروی شیشه جلودیدم را تارکرده ورویا را ازسرم می پراند. بخاری را روشن می کنم. بخارکه پاک می شود سینه سرخی رامی بینم که برروی شاخه های لخت درختی کزکرده. این سرمای بی پیر وسینه سرخ؟! نمیدانم چه طوری ازمهاجرت به جنوب بازمانده است. او ازمهاجرت بازمانده وتنهاست ومن مهاجرت کرده وتنها!
عصردوشنبه ها روبروی دانشگاه، سالن نقلی کافه قنادی سپیده جای سوزن انداختن نبود. پیاده روجلوی دانشکده هم شلوغ بود. صدای خنده وشادی وهایهوی بچه ها فضارا انباشته بود. اولش که این برنامه را شروع کردیم، همین چهارپنج نفرخودمان بودیم. من ازبانیان اصلی بودم. مسعود ومهدی واحمد وامیر وعلیرضا وحسین ومحمد و چند تادیگه. جلوی دانشکده حمع می شدیم و بعد می رفتیم سالن ورزش شماره دو دانشگاه تو خیابون 21 آذر. تاساعت 8 و9 شب فوتبال گل کوچیک یا بسکتبال می زدیم و بعد دوش می گرفتیم و آب میوه می خوردیم وحرف می زدیم.
بعد کم کم هی تعداد بچه بیشترشد. دخترا هم اومدند، اون آخرا قبل ازاینکه بیائیم آمریکا، جمعیت عصرهای دوشنبه تا سی چهل نفرهم میرسید. بعضی هاشونو اصلاً دیگه نمی شناختم ولی عجب جمع باحالی بود. عجب روزای شادی! ازبچه ها شنیدم که حتی بعدازرفتن ماهم این جمع تا نزدیکی های انقلاب ادامه داشت. حالا کجان اون بچه ها؟ حسین پناهنده دانمارک شد، حمید تو عراق گم شد، علیرضا واحمد تهران هستند، مسعود به کانادا کوچ کرد، محمد واحمد و مهدی رفتند آمریکا، سروروهیلدا رفتند اسرائیل، خسرو تو تهران بیکاره، حسن تو دوبی مریض شده، جمشید تو مالزی خلبان شده، الهه طلاق گرفته نمیدونم کجای آمریکاست، مهین حزب اللهی شده، سعید تو جنگ با عراق شهید شد، .... چون دود پراکنده شدیم.
چراغ قرمزچرتمو پاره میکنه. توی زمین گلف کنارخیابون دویست سیصدتا غازکانادایی تاکمرتوبرف فرورفتند وبی حرکت نشسته اند مثل اینکه دارند مدی تیشن می کنند. گاهی دوتا سنجاب شیطون دنبال هم میدوند وآرامش غازارو به هم می ریزند.
ازآمریکا که برگشتیم دوباره رفتم تو نخ جمع کردن بچه ها. اونوقتا هنوز بیشترشون تهران بودند. ناصر، علی، عزت، سرور، مسعود، محمود، علیرضا، جمشید، مصطفی، احمدو...بیشتربچه ها ازدواج کرده بودند و بعضی ها بچه هم داشتند. ازدورهم جمع شدن های ساده شروع شد. گرو وصمیمی وبی تشریفات. اما کم کم هی تشریفات زیاد شد وهی صمیمیت کمتر. وشگفتا ودردا که پی بردم همان زمان که آن همه تلاش میکردم بازهم آن جمع های صمیمی را تکرار کنم پیوند ها رفته رفته سست میشد ودل ها دور. مهاجرت ها شروع می شد وهمه – یکی کم یکی بیش - درلاک خود فرومیرفتند. جنگ بود وبمب بود ومرگ وشهادت وفراروشل شدن آن پیوندهای صمیمیت.
این بارصدای بوق ماشین پشت سری بود که مراازهپروت درآورد. چراغ سبزشده بود. به پارکینگ محل کارم که رسیدم خانم های دفترهمسایه درآن هوای سرد وسوزبی پیر بیرون ایستاده بودند وسیگاردود میکردند وفنجان قهوه دردستشان بود وقاه قاه می خندیدن