درایام صباوت رسم برآن بودی که هرازگاهی شاهنشاه آریا مهررا مهمانی رسیدی وهمراه بامیهمان درلیموزین جلوس نمودندی ودرشوارع دارالخلافه با اسکورت وخدم وحشم جولان دادندی. مرشاهنشاه را- رحمت الله - عادت مالوف برشوآف محبوب القلوبی سخت غلبه داشتی وهم ازاین رو ترتیبی استوارفرمودی تا ما شاگردان نوجوان دبیرستان را با اتوبوس به مسیربردندی وتخلیه نمودندی تا درهنگام عبورموکب ملوکانه کف زدی بسیار وهلهله نمودی اَلَکی تا مرایشان ومهمانانشان را خوش خوشان همی شدی.
وناگفته نماناد که مارا نیزبه واسطه حلاوتی چند ازاین امربس خوش خوشان شدی ازآنکه:
- اولاً از شرکلاس ومدرسه رهایی یافتی هم درآن روزکه شاعرفرموده "ازدرس وعلوم جمله بگریزی به"
- دویّماً فرصتی فراهم آمدی تا با دختران دبیرستانی دریک صف قرارگرفتی که خود غنیمتی بود بس مشعوف ونایاب
- سِیّماً ساندویچی ونوشابه ای نیز به رسم رشوه به مفت به مادادندی که مزه ای داشتی بس ماکول
باری دریکی ازاین اوقات فرخنده کیوان نامی ازشاگردان دیگردبیرستان ها درکنارما بودی که صدایی خوش داشتی وبعدازآن همراه با داریوش وافشین به واریته شش وهشت تله ویزیان وارد وبس مشهورشدی. کیوان موصوف اما درآن روزبا دیدن دختران بس دچاراحساسات شدی وخواندن یکی ازتصانیف گوگوش بنا نمودی بدین مضمون که:
خوا...ب ، خواب بودم خواب میدیدم / یهو تو خواب گو.یدم.
صدای خنده های نخودی دختران مارا وبیش ازما مرکیوان رابس خرکیف نمودی درآن روز غفرالله ذنوبنا