نوشته زیر از "چارلز کرات هامر" (Charles Krauthammer) مقاله نویس روزنامه واشینگتن پست است. باوجودیکه – طبیعتاً – با عینک آمریکایی به اوضاع می نگرد، اما دیدگاههایی جالب وخواندنی دارد. مقاله را درترجمه کمی خلاصه کرده ام:

این هفته کشت وکشتار لجام گسیخته درعراق با یک اتفاق حیرت آورهمراه بود: نیروهای عراقی با پشتیبانی آمریکایی ها دریک عملیات گسترده دسته ای ازشورشیان شیعی را شکست دادند. هدف این گروه مسلح اشغال نجف، کشتن روحانیان میانه رو ازجمله آیت الله العظمی سیستانی و به کرسی نشاندن رهبر خود تحت عنوان ظهورامام زمان بود. گرچه نتیجه عملیات با کشتن 263 شورشی افراطی و دستگیری 520 نفر موفقیت آمیز بود، اما درچنین کارزاری که شیعه شیعه را می کشد، کرد عرب را، جهادی بی دین را وسنی همه آن هارا کارآمریکایی ها از قبل نیز بدترشده است.
دلایل این تفرقه بسیاراست: برخی ازآنها هم چون اختلاف بنیادین شیعه وسنی دارای ریشه های کهن است. اما برخی دیگرازاین زخم ها همانند انهدام گسترده اجتماع ناشی از تسلط سی ساله دیکتاتوری صدام وفشار بیرحمانه او برگرده شیعیان وکردها می باشد.
زمانیکه آمریکا عراق را ازبند دیکتاتوری وحشت بار صدام آزاد کرد، کینه های کهنه وخشم فروخورده سربازکرد وچهره نفرت بارخودرا نشان داد. مرگ ده ها هزار عراقی اغلب شیعه به دست سنی های یاغی وبعثی ها ودوستان صدام ازجمله این نمود مرگبارمیباشد.
بسیاری ازاین کشتارهای شیعیان بیگناه درمساجد وبازارها ربطی به سیاست ندارد بلکه بیشترناشی از نفرت ژنتیک سنی ها ازشیعیان است.
گرچه عراقی ها ازبند صدام رستند اما بسیاری ازآن ها جنگ داخلی را برگزیدند. درمیان این همه تعصب دینی، زخم های کهنه، خشم اجتماعی و دشمنی های قومی مسئولیت جویهای خون جاری شده را به گردن چه کسی باید گذاشت؟ البته عده ای همیشه آمریکارا ملامت خواهند کرد.
فرید زکریا ازمجله نیوزویک می نویسد: "ما به آن ها به جای جمهوری، جنگ داخلی هدیه کردیم" این گفته درمیان فرضیات گوناگون، احمقانه ترین آن هاست. مانند این است که بگوئیم باعث وبانی جنگ 48-1947 میان هندوان ومسلمانان که منجر به کشتاربیش ازیک میلیون نفر وآوارگی 12 میلیون نفر شد یا جنگ بین عرب ها ویهودی ها درفلسطین ویا جنگ های قومی بعدازدوران استعماردراوگاندا، بریتانیا بود!
ما به عراق جنگ داخلی هدیه کردیم؟ چرا؟ برای اینکه نتوانستیم ازجنگ داخلی پیشگیری کنیم؟ آیا خون آن شانزده هزارنفری را که درسال گذشته درآمریکا کشته شدند باید به گردن پلیس آمریکا گذاشت زیرا نتوانستند ازآن پیشگیری کنند؟
هزاران سربازشجاع آمریکایی جان خودرا برای پیشگیری ازچنگ داخلی درعراق ازدست داده اند. آنها درفالوجه، رمادی وبغداد با شورشیان سنی جنگیده اند تا آنان را ازاعزام بمب گذاران انتحاری بیشتر دربازارهای شلوغ محله های شیعه نشین بازدارند. آن ها جوخه های مرگ شیعه را دربغداد شکار میکنند تا مانع شکنجه وکشتارکورسنی ها بدست آنان شوند.
تاکنون سیاست ما جنگ با یکسو وسپس سوی دیگر بوده تا خشونت های فرقه ای را مانع شویم ولی همین سیاست هم اکنون باعث نارضایتی گسترده مردم آمریکا وتمایل آن ها برای خروج ازعراق شده است زیرا آن ها جنگ دریک جبهه مقدم را می فهمند ولی جنگ دردو، سه یا چهار جبهه را درحالیکه آمریکا با همه آن ها درگیر باشد نمی توانند بفهمند.
ما هرکاری را ازنظر سیاسی برای بازگرداندن آرامش وصلح انجام دادیم: سنی هارا وادارکردیم تادرانتخابات وسپس درپارلمان شرکت کنند، ائتلاف شیعه وکرد را برای درنظرگرفتن سهمی ازدرآمد نفت برای سنی ها تحت فشارگذاشتیم، ایده دولت فراگیررا برای شرکت دادن مقتدا صدروسپاه المهدی او مطرح کردیم.
ما اشتباهات بی شماری را درعراق مرتکب شده ایم. اما وقتی عرب ها عرب هارا می کشند، شیعیان خون شیعیان را می ریزند، و سنی ها خون همه را، درچنین تسلسل دیوانه واروکورخشونت که نطفه آن قرن ها قبل ازبه وجود آمدن آمریکا بسته شده است، سرزنش یک بازیگر، یک کشور ویک ارتش که بیش ازهرکس دیگری برای جداکردن طرفین دعوا وبرقراری آرامش کارکرده است ، گمراهی وخطاست.
چنین نظریه ای علاوه براینکه عرب هارا خوارمی کندو ازآمریکا چهره ای شیطانی ارائه میدهد براین حقیقت نیز چشم می پوشد که عراق کشورعراقی هاست، آمریکا درزایش نوزاد آزادی نقش ماما را بازی کرد ولی عراقی ها خود جنگ داخلی را برگزیدند.