تقه ای عنایت بفرمائید، پنجره بازشده را کوچک کنید وبه خواندن ادامه دهید

لابد این عکس را که این روزها همراه با چندتا عکس دیگرازروزهای انقلاب دراینترنت می چرخد دیده اید؟ عده ای ازما مردم کوچه وبازاریکی ازخدمت کارهای شاه را یافته اند ودرکوچه وبازار میگردانند. (عکس دیگری هم هست که جسد جزغاله شده ای را که گفته می شود یک فاحشه بوده است روی دست هل هله کنان می برند). به خشم وکینه مشتعل درچشم ها نگاه کنید. آیا می توان با این خشم وکینه کور، با این نمایش سبعیت وبا این جلوه بی نشانی ازخرد دموکراسی وآزادی ومیانه روی وجامعه مدنی به ارمغان آورد؟

استاد نق نقو که این عکس هارا دیده و دچاردپرسیون حاد شده میگوید ما متاسفانه کوربودیم ونمی دیدیم و نمی فهمیدیم. نمیدیدیم که با هیچ آجری ازخشم وکین نمی توان بنایی ازمهرساخت.
استاد آنقدرگفت وگفت تا حالش خراب شد وجفتی ترانکویلایزرخفن به وی خوراندیم که به خوابی عمیق فرورفت. پس ازلختی شوریده وارازخواب برخاست و برمنبرشد وهوارمی کشید که هان ای خلایق هم الساعه:
- غنی سازی را متوقف کنید
- زندانیان سیاسی را آزاد کنید
- جلوی انتشاررسانه ها وکتاب هارا نگیرید
- سد سیوند را آبگیری نکنید
- بگذارید تلویزیون ورادیوی خصوصی ایجادشود
- بانک هارا خصوصی کنید
- جامعه را چند صدایی کنید
وازاین نمظ بیهوده بگفتی بسیار تا اورا آرام کرده ولرزان پرسیدیم: استاد مرشمارا درخواب چه پیش آمد؟
استاد بفرمود: خواب دیدم خلقی بسیارازرعیت شعب برمن گرد آمده وبه گفته هایم تره همی خرد کنند. سودا درسرم همی افتاد وازخواب بجستم که قدرت بس طعامی حلواست وبگذارید رسالت الهی خودرا تمام کنیم پدرسوخته ها!
طبیب بربالین استاد همی آوردیم. لختی نبض اورا معاینه همی نمود وبفرمود استاد شما دچارعارضه خودناصرالدین شاه بینی شده است که درعلم پزشگی آن را سندرم ناصری حاد همی گویند.
عرض کردیم چه باید کرد؟ فرمود این دردی است که درمان ندارد مربگذارید اورا ناله همی زند که خوب می زند.