خوب عید نزدیک است وما هم سخت مشغول خانه تکانی هستیم. گوشه وکنارحجره را تارعنکبوتی انبوه فراگرفته، این است که جاروبرداشته ایم تا آن تارهای کهنگی را بزدائیم. دم درججره را داریم آب وجارو می کنیم. تخته هارا رنگ می کنیم وچند تا لامپ مدادی هزاروات سرچراغ نصب می کنیم تا گربه هایمان را سمور بنماید.
خدارا چه دیدید شاید دستی هم به سروگوش سردرحجره کشیدیم تا دست خالی به استقبال عید نرفته باشیم. الحال نق نقو وجونیورهردو سخت مشغولند که حجره آب وجاروشده سرچراغ قبل ازعید بازشود.
اما خوب است همین جا ذکرخیری بکنم ازفخامت ملک سخن معروف به "ف.م.سخن" که می فرماید:
"شايد يکي از کاربردهاي وب‌لاگ همين باشد: صحبت کردن با مخاطب، و اين با نوشتن براي مخاطب فرق دارد. نوشتن، عملي‌ست سيستماتيک. از جايي بايد شروع شود، و به جايي ختم گردد. صحبت کردن اما اين‌طور نيست. يک کلمه، يک فکر، يک تلنگر ذهني، سر حرف را باز مي‌کند و انسان مي‌گويد و مي‌گويد تا حرفش تمام شود. سکوت، مرحله‌ي انديشيدن و بنزين‌گيري براي حرف‌هاي بعدي‌ست. وب‌لاگ علي‌الاصول بايد چنين کاربردي داشته باشد، که ندارد. مثل وانتي‌ست که ما ايراني‌ها به خاطر شرايط، کاربرد آن را به دل‌خواه خود تغيير مي‌دهيم و بيش از توانايي و قدرت‌اش بر آن بار مي‌زنيم. علت آن هم اين است که کاميون و تريلر در اختيار نداريم. اگر مثل کشورهاي پيش‌رفته همه‌ي اين‌ها را داشته باشيم و بتوانيم ازشان استفاده کنيم، ديگر تيرآهن، بار ِ وانت فکسني نمي‌کنيم. ما به وب‌لاگ‌هاي‌مان به خاطر شرايطي که به ما تحميل شده، بيش از اندازه بار مي‌زنيم. مقاله مي‌نويسيم؛ سخن‌وري مي‌کنيم؛ فلسفه و هنر و عکس و نقاشي و سياست و فيلم و چيزهاي ديگر را به اين وسيله‌ي پيام‌رسان بار مي‌کنيم و به دست مخاطب مي‌رسانيم. اين درست نيست ولي چاره‌اي نداريم."
راست می گوید این حضرت ف.م.سخن. نمونه اش هم همین نق نقوی خودما! ازشیرمرغ تا جان آدمیزاد دروبلاگش، یا به قول ف.م.سخن، وانت اش، پیدا می شود: ازعکس و هجو و "مِعر" بگیرتا الی ماشالله دری وری های بی پایان! تازه کجایش را دیدید نق نقو علاوه بربارزدن تیرآهن دراین وانت فکسنی، تا وقتی گیربیاورد با آن مسافرکشی هم می کند! زیرا خودش معتقد است:
وبلاگ مثل یک تماشاخانه یا تیارت است. مخرج مشترکش این است که دراین سالن تئاترنشان میدهند. حالا یک تئاترممکن است کمدی باشد یکی درام، یکی روحوضی باشد یکی روشنفکرانه، یکی آبگوشتی باشد یکی جشنواره ای، الی آخربه قول شاعرگفتنی: یک نکته بیش نیست سخن عشق و کاین عجب ازهرزبان که می شنوم نامکرر است.