قدیما رسم بود که آخرسالی مثل بچه آدم می نشستیم یه نگاهی به کارنامه یکساله می کردیم ببینیم چه غلطی کردیم. این بود که این روزهای آخرسالی نشستیم گفتیم یه مروری بکنیم به تراوشات قلمی و دوربینی سال 1385 که آیا چیزبدرد بخوری توش پیدا می شه؟
سردرجیب تفکرفروبردیم وکلاهمان را قاضی کردیم وهی مرورکردیم. دیدیم نخیرآقا هرچه این فرزندان طبع را سیرمی کنیم هی اسفند است که دود می کنیم و وان یکادونظرقربانیست که خرج می کنیم و قربان دست وپای بلوریشان میرویم. یکی ازیکی بهتر وفصیح تر و راهگشاتر! انتخاب بس مشکلی بود.
این بود که به روش معمول بزرگواران، همینجورالله بختکی از هرچمن گلی برایتان چیدیم به شرح زیر:
- درباب نوستالژی، ازمجموعه "قافله عمر": "من از نسل آن بچه های خوشبختی هستم که این شانس را داشتم که پدر بزرگ و مادربزرگم – با وجودیکه پدرم کوچکترین فرزند خانواده بود – درخانه ما زندگی می کردند". (ادامه مطلب)
- درباب فضولی دراحوال همسایگان: " بالاخره انتظارها به سررسید! دارادارام"..... (ادامه مطلب)
- درباب شعر طنز: "حالا ما هشته ای هشتیم". (ادامه مطلب)
- درباب واژگان: "اون قدیم ندیما یادش به خیر حیوونا الهام بخش اصطلاح سازی بودند". (ادامه مطلب)
- درباب حکایت های "نقستان": " آورده اند که ملک خوش تیپ خان ناریا را عادت چنان بودی که در بلاد بگشتی". (ادامه مطلب)
- درباب عکس: "گل شیطان"

- وبالاخره درباب موسیقی: گرچه نق نقو درکارموسیقی هنوز واردنشده ومانند مرحوم "روبیک منصوری" موسیقی را فقط ازمیان کاربزرگان انتخاب می کند. اما حالا که حرف ازانتخاب است، با تقه زدن روی همان عکس گل شیطان به کار پرشکوه مرضیه گوش کنید که که می خواند: "آیا گمان کردند که می مانند؟"