لطفاً روی عکس تقه بزنید، پنجره را کوچک کنید وبه خواندن ادامه دهید

نق نقو این شعررا تقدیم می کند به زنان هموطنم که سبزوسروگونه وخدنگ ایستاده اند و "آئین جوانمردی " رابدون خشونت وشعار، بدون تعرض ودرسکوت فریاد میزنند:

ترسیدن ما چونکه هم ازبیم بلا بود
اکنون زچه ترسیم؟ که دراوج بلاییم
"مولوی"

ماچشمه نوریم بتابیم و بخندیم
مازنده عشقیم نمردیم ونمیریم
"رهی معیری"

هرچند به لب قفل سکوت است و خموشیم
در دل بخروشیم و بسوزیم و بجوشیم

منگر که به پا بسته به زنجیر سکونیم
زنجیری مستیم ، چوپیلان بخروشیم

برشاخ وگل وبرگ چه زردیم وچه زاریم
درریشه چه سبزیم چه سرخیم چه پررنگ ونقوشیم

درصبر چوکوهیم بمانیم ونمیریم
درخشم چو سیلیم بتوفیم و بجوشیم

آرام چوآبیم که گسترده به بحریم
درکام چو طوفان بجز از خشم ننوشیم

خشکیده وافتاده وبی حرف به خوابیم
تا باد بهارآید وعطرش بنیوشیم

آنگاه همه نعره و فریا د و صداییم
آنروز همه شورو غروریم و سروشیم