لطفاً روی عکس تقه بزنید، پنجره را کوچک کنید وبه خواندن ادامه دهید

بعدازانقلاب تصدی بسیاری از شرکت ها به گردن دولت نوپای جمهوری اسلامی افتاد وخیل مدیران جوان صفرکیلومتر(ازجمله ما که نق نقو باشیم) به مدیریت این شرکت ها گمارده شدند.
بسیاری از این شرکت ها قراربودکم کم کوچک وجمع یا واگذارشوند وبرخی مدیران نیز با همین شرح وظیفه مامور میشدند. اما این ماموریت دچاریک تناقض درونی بود ومدیران گماشته شده – طبیعتاً – شرکت هارا عریض وطویل ترو – معمولاً – بی خاصیت تروپرهزینه تروپرنفرترازگذشته میکردند زیرا با عقل سلیم جوردرنمیامد که مدیری نسبت به کوچک کردن وانحلال واحد تحت مدیریتش اقدام کند.
اما مهندس میردراین زمینه یک استثنای بزرگ بود، او فوق تخصص خواباندن کاررا داشت. شرکت جنرال موتوررا دستش میدادی شش ماه بعدش بجای صدای پرس وجوشکاری وتولید فقط صدای دل انگیزوشاعرانه سوسک وجیرجیرک وعنکبوت برمیخاست!
مهندس میر اصلاً مهندس نبود، بلکه یک مدرک حسابداری از یک موسسه ای برای خودش جورکرده بودو مثل اغلب مدیران که مدرک دکترا ومهندسی خودرا فله ای ازکارمندان وهمکاران می گیرند اوهم به لقب مهندسی دست یافته بود.
یک دست کت شلوارآبی روشن ویک دست کت شلوارخاکستری داشت که یک هفته درمیان عوض میکرد ونسبت به معیارهای آن روزها خوش دوخت وخوش اتو به شمارمیرفت. سه دکمه کتش را همیشه میبست ویک کیف آمریکن توریستر هم همیشه دردست داشت که درداخلش چند خودکار ومداد رنگی، مدادپاک کن ومداد تراش، ماشین حساب، عینک طبی، یک دستمال یزدی وبیشماری کاغذ وفرم وبحشنامه را با وسواسی عجیب به صورت مرتب چیده بود. موهایش همیشه شانه زده ورفتارش همیشه خشک وعصا قورت داده بود.
او مهارت عجیبی درصدورآئین نامه وبخشنامه داشت وبه مدیریت هرشرکتی که منصوب می شد، فارغ ازاینکه آن شرکت کارش چیست، دو نفرکارمند دارد یا پانصدنفرکارمند وکارگر، ابتدا آئین نامه های مختلفی برای مرخصی، خرید، فروش، وام، اجاره، اضافه کاری،ماموریت، حقوق ودستمزد، بازنشستگی، استخدام، نقلیه وموتوری، تشویق وتنبیه وجریمه، تعمیرات ونگهداری، آبدارخانه وخدمات، و ده بیست آئین نامه دیگرصادرمیکرد.
نتیجه اش این میشد که برای انجام کوچکترین کاری، مثلاً درخواست مرخصی یا خرید یک پیچ برای ماشین ازکارافتاده یا تعویض لنت ترمز مینی بوس سرویس باید کلکسیونی ازسه تا فرم، پنج تا درخواست، و هیجده تا امضاء وتائیدیه جمع میکردی ووقتی این تشریفات وکاغذبازی تمام میشد، حکم نوشداروی بعدازمرگ سهراب را پیدا میکرد.
وچنین بود که مهندس میردرطول سه سال بیش از پنج شرکت را به خاک سیاه نشانید وبه پاداش این کارارتقای شغلی گرفته وبه معاونت ستادی سازمان مادر برگزیده شد! شاهکارهایش زیاداست وقلم را می فرساید، یک خاطره دیگرازاو میگویم ویادداشت را درز می گیرم.
درسفری برای بازدید ازچند کارخانه ژاپنی با مهندس میرهمسفربودم. همان سال هایی بود که سریال ژاپنی "اوشین" ازسیمای جمهوری اسلامی پخش میشد وبسیارگل کرده بود ویخش گرفته بود. یکی ازمیزبانان ما مردژاپنی میان سالی بود وبه دلیل رفت وآمدهایش به ایران میدانست که سریال اوشین درایران معروف شده - شاید ازروی مهمان نوازی – به ما گفت که دوستی خانوادگی دارند که همسرش ایرانی است واورا "کانوم مهری" (خانم مهری) صدا میکنند. قرارشد یک مهمانی شام درخانه شان بگیرند، .علاوه برما (مهندس میر ومن ویک همراه دیگر) خانم مهری وهمسرش راهم دعوت کنند وویدیوی سریال اوشین را هم (به زبان اصلی ژاپنی) پخش کنند.
ما دعوت ایشان را پذیرفتیم وقراربرای پس فرداشب گذاشته شد. مرد بیچاره هم طبعاً مهمان های دیگررا دعوت کرده وتدارکات لازم را دیده بود. اما چندساعتی قبل ازمهمانی که آقای میزبان برای بردن ما به دنبالمان آمد، مهندس میر بدون مقدمه (وبدون هماهنگی قبلی باما) به میزبان گفت: "پی لیزکنسل کانوم مهری"!!
ماهم به اندازه میزبان ازتعجب خشگمان زد. بعداً که دلیل این حرکت ناگهانی را ازاو پرسیدیم گفت که درشآن وصلاحش نبوده که دراین مهمانی شرکت کند.
میزبان بینوا شاخ درآورد که هیچ، ماهم ازمهمانی افتادیم وهمینجورماندیم این چه صلاحی بود که مانفهمیدیم.