لطفاً روی عکس تقه بزنید، پنجره را کوچک کنید وبه خواندن ادامه دهید

آورده اند در روزگار گذشته گله ای خرِپیر در کناره ی فقیرنشین شهری زندگی می کردند. بچه های محل به آن ها سنگ می پراندند وسواری می گرفتند و بزرگان نیز باربرآن ها می نهادند واستثمارشان می کردند.
کاه وجویی درکارنبود واز ته مانده های زباله وپس مانده ها سدٌ جوعی میکردند وبا گرسنگی وخفٌت وخواری وتنی زخمی ودلی رنجورروزگار را سرمیکردند.
ازقضا روزی خری جوان با سری پرشوربرآن ها درآمد وازحال وروز این همنوعان، خرانه دل ظریفش سخت به درد آمد. خران را همی خواند وگفت: چه نشسته اید که در هفت خرفرسنگی این دیار بیشه ای ایست سبز وخرٌم همچون بهشت خران! سرشارازعلوفه تازه ویتامین دار وخشگ کلسیم دار. ماچه خرانی دلفریب ونرٌه خرانی جذاب وکرٌه خرانی سربراه. مهمترازهمه این که درآن جا نشانی از آدم دوپا نیست وظلم وجوروخرکاری واژگانی بی معناست وخررئیسی دموکرات دارد که مهاجرپذیری را درپیش گرفته والغرض خرکیفی برقرارباشد شب وروز! پس درنگ مکنید تا شمارا بدانجا برم وآخرعمری ازرنج ومشقت رها گردید.
پیرخران مشورتی خرمنشانه کردند وزود سربرآوردند که : کَلٌا، وما ازاینجا جُم همی نخوریم!
جوان خرسُمِ حیرت به دندان گزید و عرعری جگرسوز برآورد که: مرشمارا چه می شود؟ مگرمغزآدم خورده اید؟
پیرخران گفتند: ما ازهمدردی و خرمِهری تو سپاسگزاریم اما آشیان مالوف ترک نکنیم که اینجا وطن ماست ودراین جا دلخوشی داریم!
جوان خربرآشفت وگفت: این تن زخمی واین جگرپاره واین تن نحیف ودمِ بریده و دل خوشی؟ مراگوئید دل خوشی شما چیست؟
پس خران گفتند: همین بچه آدمیزادهایی که دایم ازما سواری گیرند ومارا سیخ زنند وسنگ، گاهی با هم دعوایشان می شود ودرآن احوال آلات ناموسی مارا به خواهرومادریکدگرحواله همی کنند وآن هارا بجنبانند واین دل خوشی دروطن مارا بس!!!!

پ.ن.: موسیقی: ملودی ترانه ی رفتم که رفتم. اجرای تار وتنظیم پرویز رحمان پناه