یار فرا خواند مرا،
می روم ودگر شوم
ازهمه این چون وچرا
یکسره من به درشوم

خسته ی استخوان شدم،
ازقفس جهان شدم
مانده ی این وآن شدم،
هسته ی شوروشرشوم

تلخ شدم، پیرشدم،
خسته، زمین گیرشدم
خاک خورَداین تن لَش،
تا که دگر شکرشوم

پشت خمید و تن تکید،
پای به ره ماند ودرید
پای چه کارآیدم؟
به سوی او، به سرشوم

گفت مرا درته چه
مانده وگول و ساکتی
به چه چهِ صدای او
بی خود و دربه درشوم

هستی من چاق شده،
طاقت من تاق شده
صورتکش را بدَرَم،
ذرّه ی بی ثمرشوم

خسته ام ازسودوزیان،
درپی این عمرگران
آمده ام ضررکنم،
برسرِآن هدرشوم

عشقِ سفر به سرزده،
برخیزکه سحرزده
دلم به سینه درزده،
وقت است که سفرشوم

(اردیبهشت 85)

(1) – حافظ:
"ماه کنعانی من! مسندِ مصرآنِ تو شد!
وقتِ آن است که بدرود کنی زندان را"
(2) - فجر – 27:
"ارجعی الی ربک راضیته مرضیه"
(بازگردید به سوی پروردگارتان راضی وخشنود)