درآن روزها پاره ای ازاتفاقات ساده وروزمره ی زندگی نشانه هایی ویژه به شمار می آمد که دارای تفسیرهای خاص خود بود.
مثلاً عطسه کردن درهنگامی که برای بیرون رفتن ازجایی آماده می شدی، نشانه ی صبر بود .باید چند لحظه ای صبر می کرد یم وبا فرستادن صلوات بلاهای احتمالی را ازسرخود دور میکردیم وسپس به راه می افتادیم.
همچنین بود سه پدیده که نشانه آمدن مهمان به شمارمی رفت:
- آب جوش را برسرچای خشگ درقوری می ریختند وآن را روی سماور می گذاشتند تا دم بکشد. بعد چای را دراستکان می ریختند وسرو می شد. درخانه ی ما به غیرازصبحانه، یک وعده هم درعصر چای توسط مادرم سرو می شد. گاهی وقت ها برگ های لوله مانند چای، خیس نخورده وبه صورت شناوربرسطح چای دراستکان باقی می ماند. این تکه چای شناورنشانه ی درراه بودن مهمان بود. حتی دراین نشانه خوانی تا آن جا پیش می رفتیم که ازروی شکل وشمایل تکه ی چای حدس می زدیم که مهمان درراه چه کسی خواهد بود. مثلاً اگر تکه ی چای باریک وبلند بود مادرم همیشه می گفت "جَعَورگلیر" (جعفردارد می آید – جعفر نام دایی بود که لاغروقدبلند بود).
- ناهاروشام وهمچنین صبحانه درآن روزها همیشه برروی سفره ای پارچه ای یا پلاستیکی که برروی زمین پهن میکردند، صرف می شد. افراد خانواده همگی دورسفره می نشستند وصبحانه یا ناهار و شام را میل می کردند. اگروسایل روی سفره، مثلاً سینی، پیاله ی ترشی، لیوان آب، تنگ آب، بشقاب وقاشق وچنگال ودیس تصادفاً به دنبال هم ودریک خط ردیف می شد، نشانه ی آمدن مهمان به شمار میرفت وتفسیرآن این بود که به زودی مهمانی ازراه خواهد رسید که باعث ذوق وشوق ما می شد.
- خارش گوش سومین نشانه ی ازراه رسیدن مهمان بود! مادرم همیشه وقتی درداخل گوش احساس خارش می کرد، می گفت: "گولاغیم گلیر، هانسی گوناخ یولدادی؟" (گوشم می خارد، کدام مهمان درراه است؟).

از مجموعه ی قافله ی عمر