زبان ناصرخسرو یکی از پاکیزه ترین، باشکوهترین و زیبا ترین نمونه های نثر فارسی است. کوتاه و صریح و بی پیرایه وبدون هیچگونه کلمات وحروف اضافه ی مزاحم. به یک نمونه ازاین نثرزیبا وپاکیزه و با شکوه توجه فرمائید::
"دوازدهم محرم سنه ی ثمان وثلاثین اربعمائه(1) ازقزوین برفتم به راه اردبیل وقبان که روستاق قزوین است وازآنجا به دهی که خرزویل خوانند. من وبرادرم وغلامکی هندو که با ما بود، زادی اندک داشتیم. برادرم به دیه دررفت تا چیزی ازبقال بخرد. یکی گفت که چه میخواهی؟ بقال منم. گفت هرچه باشد مارا شاید که غریبیم وبرگذر. گفت هیچ چیزندارم! بعدازآن هرکجا کسی ازاین نوع سخن گفتی، گفتمی بقال خرزویل است..."

(1) = 432

پ.ن.1: از سفرنامه ی ناصرخسرو قبادیانی بلخی
پ.ن.2: یادداشت های ایران فراوان است اما همه همراه با عکس. عکس هارا هم که ملاحظه می فرمائید که بازنمی شود. نمیدانم مشکل چیست؟ دوستان اهل فن می دانند؟ به هرحال مدتی را بدون عکس سر میکنم تا چه پیش آید. ازدیدن عکس های "امتداد چشم" غفلت نفرمائید.