فرض کنیم می خواهیم یک بنایی را، یا یک پدیده ای، را به عنوان نماد و سَمبُل و نشانه ی هویت شهرتهران برگزینیم:

این کوچه ی قدیمی و حمام واهالی درگذرچطوراست؟
نه، این به درد فیلم های زنده یاد علی حاتمی می خورد. مال نسل پدربزرگ های ماست. سال هاست که فراموش شده.

خوب سردرباغ ملی چطور؟ با آن رنگ های فیروزه ای و آجرهای بهمنی؟
نه این هم مربوط به نسل پدران ماست. این همه زیبایی وبلندی وفراخی ودل بازی، هیچ نشانی ازتهران امروزندارد.

بنای یادبود میدان آزادی چطوراست؟
این یکی هم یادگار دوران شاه است. مال نسل ماست. آن وقت ها که جوان بودیم. بیشتراسمش می خورد شهیاد باشد تا آزادی.

اصلاً چطوراست یک نشانه ای غیرازبنا برگزینیم؟ مثلاً مثل توت؟ با آن رنگ های دلفریب ومزه ی شیرین.
اما توت که اختصاصی به تهران ندارد. در خیلی ازشهرهای کوهپایه ای وباغی مثل تبریز وهمدان واطراف تهران بهترازتهران را به یاد می آورد.

این دختربچه ی گدا چطور؟ آیا نشانی از هویت تهران بی هویت امروزنیست؟
نه ! گرچه نمادی آشنا ودرد انگیزاست، اما انصاف دراین است که ازقدیم هم بوده، گاهی کمتر وگاهی بیشتر.

خوب پس می فرمائید باید با این برج میلاد کذا باید کناربیائیم دیگر؟
این منار بیقواره را میگوئید؟ شبیه به این وبهترازاین که درخیلی ازشهرهای بزرگ آمریکا واروپا سال هاست که برافراشته است. چه ویزگی ای دارد که آن را نماد تهران بدانیم؟
حوب پس می فرمائید چه بکنیم؟

والله دروغ چرا ما که نق نقو باشیم، این بنارا بیشترازهمه به عنوان نماد ونشانه وسمبل تهران امروز برمی شماریم وبرمی گزینیم.
تا نظرشما چه باشد؟

پ. ن.: کلیه عکس ها به جز عکس میدان آزادی (که ازگوگل ایمیج برداشته ام) کارنق نقوست.