سال های میانی زندگی به بعد با همه ی خوبی هایش – اگرداشته باشد – یک بدی هم دارد: آن ها که خاطرات کودکی و جوانی ات سرشارازوجودشان است، یکی یکی میروند وجایی خالی وترمیم ناشدنی دردلت باقی می ماند.
آن هایی که همیشه فکرمی کردی همانطورخواهند ماند.
صدای خانم که قصه ی ملک جمشید و سازیم دنگررا برایت شبها می گفت. یا صدای خانم جان که فرهنگ زنده ی مثل ومعما (تاپ باجا ) بود. یا آقا جون که همیشه می گفت: "گلیلٌر بایراخلارین اوجی گورسنیر" (دارن میان نوک پرچم هاشون دیده می شه!).
حسن آقا که فکرمی کردی با آن همه انرژی وعجله درکارهایش همیشه آن جا ایستاده است تا ترا بغل کند وبه هوا بیندازد وبخواند: "آللاه بونان هامیش لارا دا ور- اینکینن گامیش لارا ور" و با ریش زبرش آنچنان گونه هایت را ببوسد که صورتت بسوزد و آقای نامی که درآن سال ها بازرس شهرداری درسینماها وتماشاخانه ها بود وچون مارا هم گاهی به نماشای سینما ونمایش می برد - درچهارپنج سالگی - اسم اورا "سینما بی بی اوغلی" گذاشته بودم.
وآن ها که درسال های نوجوانی وجوانی گِل شخصیت مارا سرشتند. حالا رفتن این جلودارانِ کاروانِ جان ما، یکی یکی تقه ای به جام بلورین جان می زند.
تابستان بدی بود. ابتدا تنها عمویم رفت. اوکه دید طنازش به زندگی همه ی تلخی هارا درجان خوش می کرد. اوکه نبات بذله هایش، چای دبش زندگی را شیرین می کرد. وحالا هم مادرهمسرم که گویی عصاره ی همه ی مادرهای خوب بود.
گرچه آنان ازرنج زیبای زندگی رهیده و درجایی خوشترآرمیده اند، اما برای ما تابستان بدی بود.
روزهایتان ازنوش وصل لبریز وازنیش جدایی تهی باد.