عیالم همیشه به من میگوید که بچگی ام ناتمام مانده است، چون خیلی کارهای بچگانه می کنم. البته من بچگی ام را به کمال وتمام کرده ام، به نظرخودم البته، اما فکر میکنم یه جورایی حق با او باشه. چون به قول اندیشمندان، دروجود هرمردی، فارغ ازسن وسال او، یک بچه نهفته است. این است که من عاشق "مستربین" هستم.
به همین دلیل هم وقتی این نق نقو جونیورپریم ما پیشنهاد کرد به دیدن جدید ترین فیلم "مستربین" به نام "تعطیلات مستربین" برویم، ازخدا پنهان نیست، ازشما چه پنهان که شوق پدرکمترازپسر نبود!!
روزاول نمایش به دیدن این فیلم رفتیم وجای شما خالی، کلی خندیدیم. گرچه که درسالن به آن بزرگی سینما به غیرازمن ونق نقو جونیورپریم، پنج شش نفر بیشتر نبودند. (بی سلیقه ها!).
بعد ازدیدن فیلم هم، این تکه را (ده سوال از آقای روان آتکینسون یا مستر بین)، به مناسبت نمایش این فیلم، درمجله ی تایم شماره ی سوم سپتامبر2007، خواندم که ترجمه ی آن را به همه ی بچه های ریش دار، وریش سفید (مثل خودم) تقدیم می کنم:

س – آیا مستر بین به آخرخط رسیده است؟
ج – احساس من این است که "تعطیلات مستر بین" احتمالاً آخرین است. اما (با لبخند) من ده سال پیش هم درهنگام نمایش اولین فیلم سینمایی مستربین همین حرف را گفتم. هنگامی که شما به پنجاهمین دهه ی عمرخود می رسید، که من رسیده ام، با ریسک کوچکی به نام پیری مواجه می شوید. برای من همیشه مستربین یک شخصیت بی زمان وبدون سن وسال درسال های سی وجهل عمربوده است.
س – آیا کاراکترمستربین براساس شخصیت خود شماست یا اینکه یک تیپ فی البداهه است؟
ج – او یه جورهایی شخصیت تغییرشکل یافته ی خود من است. مستربین جلوه ی دیداری خود مضحک من است. لحظه های بداهه گویی هم هست اما بیشتردرصحنه های تمرینی.
س – چگونه است که طنزاین کاراکتراینگونه مرزفرهنگ های گوناگون را درمی نوردد؟
ج – برای اینکه درسطح بچه گانه باقی می ماند. مستربین اساساً یک بچه است که درتن یک مرد بالغ گیرکرده است. همه ی فرهنگ ها دربچگی کم وبیش یکیست، این است که اواینگونه به راحتی مرزهای فرهنگی را پشت سرمیگذارد. و ده ساله های فرهنگهای گوناگون، نسبت به سی ساله ها، نکات مشترک بیشتری دارند. سن ما که بیشترمی شود، این حساسیت هاست که مرزهای جدایی را درمیان ما پدید می آورد.
س – چرا تدی بیر (عروسک خرسک پشمالو) کلاسیک مستربین دراین فیلم به همراهش نیست؟
ج – غمگنانه، مستربین درسینما، درمقایسه با تلویزیون، مثل ماهی درخشگیست وتدی بیراوهمراهش نیست. ما نمی خواستیم کاراکترمستر بین درسینما تکیه گاهی داشته باشد.
س – آیا شما نقش های گویا را بیشتردوست دارید یا نقش های صامت را؟
ج – مستر بین زمانی دراوج است که ازواژگان استفاده نمی کند. اما من با هردوحالت گویا وصامت راحت هستم.
س – شمارا اغلب با چارلی چاپلین مقایسه می کنند، آیا سبک کمدی اوروی کارشما تاثیرگزاربوده است؟
ج – من درسال های کودکی کارهای اورا دیده ام اما نه آنقدرزیاد. حتی باسترکیتون را هم که مردم میگویند من بسیاربه اوشبیه هستم، اصلاً ندیده ام. من خودرا بیشتریک کمدین دیداری به حساب می آورم تا یک کمدین فیزیکال. چاپلین یک آکروبات باز بی نظیر ویک سیرک باز بود. من اینگونه نیستم ودرحقیقت با بازی فیزیکی مشکل دارم (می خندد).
س – آیا هیچوقت توانسته اید برلکنت زبان جدی خود چیره شوید؟
ج – کم وبیش پیش می آید. بستگی به حالت عصبی من دارد. گاهی که نقشی غیرازخودم را بازی می کنم کمترمی شود.
س – شنیده ام که به جمع آوری اتومبیل های منحصربه فرد علاقمند هستید. اتومبیل محبوب شما چیست؟
ج – اتومبیل های کورسی دهه پنجاه و شصت را دوست دارم. این عشق ازدوازده سالگی درمن ایجادشد که عاشق مینی ماینرمادرم بودم وآنرا درمزرعه ی پدرم می راندم. اما اتومبیل محبوب من هنوزهم "مک لِی رِن اِف وان" است که ده سال است آن را دارم.
س – شما دردانشگاه آکسفورد رشته ی مهندسی خوانده اید، چطورشد که ازهنرپیشگی سردرآوردید؟
ج – درواقع آکسفورد را عمداً برای انتقال به هنرپیشگی انتخاب کردم. می خواستم دوران دانشجویی خودرا آنقدرکش بدهم تا حرفه ی مورد نظرخودرا درهنرپیشگی بیابم. مهندسی کارخوبیست وشایدروزی به آن بپردازم اما ازروزی که تزخودرا دراین رشته نوشتم میدانستم که ازاین شغل استفاده نخواهم کرد.
س – آیا درخارج ازصحنه هم خنده دارهستید؟
ج – به هیچوجه، همانطورکه شایدازاین مصاحبه برمی آید (می خندد). به نظرم اتفاق خنده داری برای من پیش نمی آید ومن یک کمدین بالفطره نیستم. قبل ازاین که بخواهم کارخنده داری بکنم باید بسیار بیاندیشم.

پ.ن.1 - عکس ها از "گوگل ایمیجز"
پ.ن.2 - ترانه: "ناتاشا" با صدای کریس دوبرگ (تقه روی عکس اول)

ده سوال از بیل گیتس
ده سوال از ریدلی اسکات
ده سوال از روپرت مردوخ
ده سوال از ویلی نلسون
ده سوال از فرانسیس فورد کوپولا