غول بدجورزخمی شده وبه خود می پیچد:
- اینجا وآن جای تنش یا جنگل ها وبوته زارها آتش گرفته اند و میسوزند ویا سیل وتوفان وگردباد پدرصاحب بچه را درآورده است.
- درباتلاقِ عراق مثل خرتوی گل گیرکرده است ونه راه پس دارد ونه راه پیش. فرزندانش – سوگمندانه – کشته می شوند وداغ خودرا بردل پدرومادرهایشان می گزارند.
- کسری موازنه تجارت خارجی اش به بالاترین میزان درطول تاریخ رسیده است
- وام های بی حسابی که برای خرید خانه های ازدم قسط به مردم پرداخته شده، با افزایش بهره، با ناتوانی مردم دربازپرداخت مواجه شده وشرکت های پرداخت کننده ی وام وبانک ها (که اغلب این وام هارا به خارجی ها فروخته اند) صدتا صدتا دارند ورشکست می شوند وبازار سهام جهانی را هم با خود به زیر می کشند.
- امام زاده هایش یکی یکی توزرد ازآب درمی آیند. دادستان کل اش به خاطر کارهای خلاف مجبورشد استعفا دهد وسناتورهای جمهوری خواه وسرکشیش ها و پیش نمازهایش که دایم شعار معصومیت وارزش های اخلاقی ومخالفت با فساد وهرزگی و... میدهند، یکی یکی هم جنس باز و رشوه خوار وقانون شکن وفاسد ازآب درمیایند وکوس رسوایی شان برسربازارزده می شود.
- ناتوانی و بی لیاقتی نهادهای دولتی درانجام وظایفشان، ازجمله دربازسازی شهر نیواورلئان دوسال پس از فاجعه ی توفان کاترینا، لج مردم را درآورده است ومردم علناً هرچه فحش وفضیحت دارند سردولت خالی می کنند تا بلکه اندکی دلشان خنک شود.

وزخم های ریز ودرشت دیگر.
غول زخمی درشرایطی این چنین که زخم هایش ناسوروعریان شده، به هرکاری دست می زند بدون اینکه، لزوماً، ترازوی عقل ومنطق را به کارگیرد.
هوشیاری باید تا دراین گیرودارزیرپای غول له نشویم.
دریغ ازهوشیاری!