اینروزها تقریباً روزی سیصد کیلومتررانندگی می کنم.
خوبی کاردراین است که چشم اندازهای چپ وراست بزرگراه فراخ ودلنوازوزیباست. ترافیکی هم درکارنیست، اگرنه پیرآدم درمی آمد.
یک ویژگی دیگرهم دارد که خوبی وبدی اش بستگی به این دارد که ازدیدگاه چه کسی نگاه کنیم: همینجورکه دارم رانندگی می کنم، این یادداشت ها هم یک ریز سرریزمی شود.
یاد آیت الله بیات می افتم (آیت الله اسم کوچکش بود). راننده ی یکی ازمینی بوس های سرویس شرکت بود. جوانی خونگرم وموفرفری وشکم گنده که عشق رانندگی اورا کشته بود. یکروزصبح که به شرکت رفتم، دیدم آخرهفته ای مینی بوس سرویس شرکت را داده روی شیشه ی عقب یک سری گل وبلبل نقاشی کرده اند وبا خط تستعلیق بسیاردرشت وزیبا روی آن نوشته اند "دلیجان خسته"!
گفتم مردحسابی آخه تو که شوفربیابونی نیستی که، خیرسرت این مینی بوس سرویس یک شرکت دولتیست! اما دردلم ازاین عشق وحال شوفری او خوشم آمده بود ومتاسف بودم ازاینکه ناگزیر بودم عیشش را منغص کنم.
این روزها که درجاده ها مکرر می رانم، خیلی وقت ها به سرم می زند پشت شیشه ی عقب ماشین (که مینی بوس وکامیون و وانت نیست البته) بدهم به خط خوش نستعلیق بنویسند "دلیجان خسته"!

ازمجموعه نق مرٌه گی های روزانه یک ایرانی درغربت