شب که می خواستم بخوابم با خودم قرار گذاشتم تا ساعت چهار صبح بیدارشوم، دوش بگیرم و ریش بزنم. چمدانم را بسته بودم ودم درگذاشته بودم. به تاکسی سرویس محل هم سفارش کرده بودم که صبح زود به فرودگاه خواهم رفت. تا فرودگاه پانزده دقیقه بیشترراه نبود. بنابراین، قبل از ساعت پنج درفرودگاه مهرآباد خواهم بود که هنوز یک ساعت وچهل وپنج دقیقه تا ساعت 6:45 ( ساعت پرواز) وقت خواهم داشت.
با وجودی که هرگز درطول زندگی اززنگ ساعت برای بیدارشدن استفاده نکرده ام، همیشه سروقت ازخواب بیدارشده ام. اما آن روزاستثنا بود. ساعت 5:15 ازخواب پریدم. ریش زدن ودوش گرفتن را فراموش کردم. آبی به صورت زدم ومسواکی به دندان وبا تاکسی سرویس به فرودگاه رفتم. بعد ازگذرازگمرک و دادن چمدان وگرفتن کارت پرواز برای دادن عوارض خروج به گیشه ی بانک ملی فرودگاه مهرآباد رفتم. سه چهارنفری جلوترازمن درصف ایستاده بودند. ده دقیقه ای معطل شدم ولی هیچ کس تکان نمی خورد! به جلوی صف رفتم ونگاهی به داخل گیشه انداخم. آن چه را می دیدم باورش مشکل بود:
تنها کارمند حاضردرگیشه با آرامش ووقاری بی نظیر، ذوالنون وار، انبوهی ازنخ های دوربسته های اسکناس را که ازگاو صندوق درآورده بود روی میزگذاشته ودرکمال خونسردی، انگارنه انگارکه مردم پشت گیشه به صف ایستاده اند، مشغول بازکردن گره های کورنخ ها بود. مراسمی که بیست دقیقه طول کشید.
درحالیکه خون خونم را می خورد به خونسردی وبی خیالی کارمند مربوطه درگره گشایی ایمان آوردم.
خواستم دادوفریادی راه بیاندازم، یاد چند سال پیشترازآن افتادم که برای پرداخت بهای قبضی به بانکی دربلوارکشاورز رفته بودم. صفی بیست نفره صبورانه منتطر نوبت خود بودند تا پول پرداخت کنند. ناگاه جوانی ازدروارد شد وخارج ازصف به پشت گیشه رفت وکارش انجام شد. یکی ازمردان صف دادش درآمد که: آقا جان چرا خارج ازنوبت می گیری؟ کارمند پشت گیشه با پررویی درآمد که: دلم خواست! مردعصبانی گفت: دلم خواست چیه؟ تو وظیفه داری به نوبت کارمردم را انجام دهی. کارمند بانک هم با همان لحن طلبکارگفت: من وطیفه دارم؟ من اصلاً دارم به شما لطف می کنم اینجا واستادم!
بعد هم کارش را ول کرد ورفت! مردم توی صف به جای پشتیبانی ازموضع برحق مردعصبانی، شروع به سرزنش او کردند وپس ازگذشت نزدیک به نیم ساعت معطلی به سراغ کارمند مربوطه که درگوشه ای مشغول نوشیدن چای بود رفتند وبا عذرخواهی وندامت واعتراف به اشتباه خود ازمامورخواستند تا لطف
کرده وکارآن هارا راه بیاندازد!
ما که چنین هستیم، چرا توقع داریم رئیس جمهوری بهترازاحمدی نژاد داشته باشیم؟

موسیقی: رنگ مشدی عباد