بعضی چیزارو آدم تازه وقتی قدرشو میدونه که ازدستشون میده. مثلاً مثل "غافلگیری".
تهران که بودبم، یک روز صبح بلند می شدیم میدیدیم نیم متربرف اومده! مدرسه تعطیل، کارتعطیل، خیابونا پرازتصادف، لباسا پرگل وشل، چکا برگشت خورده، به جای دوساعت، شیش ساعت تو ترافیک معطل، گازقطع، .... غافلگیر می شدیم. عجب صفایی داشت!
یا مثلاً فرض کن صبح هوا آفتابی بود، بعدازظهریهو بارون سیل آسا میومد وخیابونا بند می اومد والی آخر مثل همون موارد پیش گفته!
یا مثلاً دلارو بگو یهو یه شبه سی درصد گرون می شد. یک عده بدبخت می شدند ویک عده هم می زدن تو رگ حال وحول.
فک کن امشب یه آپارتمان بخری صد میلیون، شیش ماه دیگه، بفروشی دویست میلیون! بجان عزیزیت کجای دنیا سرمایه گزاری سالی چهارصد درصد سود داره؟
یا اینکه فلانی داره سرومروگنده را میره فرداش ناغافل میره زیرماشین یا سکته میکنه.
مثلاً فرض کن گوشی موبایل وارد میکنی فرداش یهو ناغافل ورودش ممنوع میشه نونت میره توروغن، یا برعکس میری با بدبختی وقرض وقوله به خاطر عشقی که به تولید داری یه کارخونه میزنی فرض کن شیکرتولید میکنی فرداش یهو واردات شیکر آزاد میشه یا گمرک وعوارضش تومنی نه زارکم می شه، ناغافل به گل میشینی.
این غافلگیری ها که اینوری ها بهش میگن سورپرایز، اند عشق وحال بود ولی ما قدرشو نمی دونستیم.
اما اینجا زندگی لامصب یکنواخت وخالی ازهیجانه. تا شیش روزدیگه میدونی هوا برفیه یا آفتابیه یا بارونیه. مجبورمیشی چتربرداری، لباس گرم یا سرد بپوشی ویا زنجیر ویخ شکن ببندی.
میدونی اگه ده هزاردلار یه جا سرمایه گذاری کنی تا ده سال دیگه مثلاً سالی 5% گیرت میاد، اگه یه خونه فلانجا بخری تا ده سال دیگه اصلاً قیمتش تکون نمی خوره.
اگرهم بخواهی یه سفینه بفرستی هوا ساعت ودقیقه وثانیه شلیکش معلومه وساعت ودقیقه وثانیه برگشتش هم همینطور وتازه هیچ انشاالله وماشالله واگه خدا بخواد وتوکلت علی الله وهرچه پیش آید خوش آید و وان یکاد و نظرقربونی هم نداره.
خودمونیم آخه اینم شد زندگی؟

پ.ن.:
عکس ونقاشی ازنق نقو
موسیقی: "ترمه"، اجرا وتنظیم گیتار بهمن باشی