رائول شاید نزدیک 35 سالی داشته باشد. چاق وبا شکمی گرد وقلمبه وسبیل های سیخ سیخ ماهوت پاک کنی ویک سر تقریباً مکعب مستطیل که نیمه پائینی آن را – مثل مد روز مکزیکی های دیگر – می تراشد ونیمه بالایی را با موهای سیخ سیخ باقی می گذارد. قیافه اش عین "بچه منفی" ها وکتک خورهای فیلم هاست.
اما دلش تا بخواهی هلوست! دایم درمحل کارش سوت میزند، با صدای بلند آواز می خواند وگاهی هم با آن شکم گنده اش می رقصد. انگار آن همه آدم های دوروبرش را نمی بیند.
گرچه حداقل دستمزد را می گیرد اما هرگزغرنمی زند وهمیشه می خندد. هرکاری به او بگویی با روی خوش انجام میدهد ونق نمی زند. کارش را هم خوب بلد است ومثل فرفره می چرخد، سربسر کسی نمی گذارد وسرش به کارخودش است. حتی آن زمان ها که پسرتوپولی ده دوازده ساله اش مریض است وزنش را ازکاربیکارکرده اند هم باز می خندد. گمان می کنم ازآن کارگرهای غیرقانونی مکزیکی باشد. ما بهش می گیم "رائول سوتی".
گاهی وقت ها پیش خودم فکر میکنم این رائول سوتی است که به مرحله "موری" رسیده است یا "موری" است که به مرحله رائول سوتی رسیده است؟!
خیلی وقت ها فکر می کنم یک لقمه نان وحال و حول بس گوارا تر از صد لقمه نان و کباب ناب است!

پ.ن.:
1- کتاب سه شنبه ها با موری را که خوانده اید؟
2- گفت ای موسی ازآن بگذشته ام
من کنون درخون دل آغشته ام
حال من اکنون برون ازگفتن است
آنچه میگویم نه احوال من است
من زسدره منتهی بگذشته ام
صدهزاران ساله زان سورفته ام"

3- پس از غیبت شمس تبریزی ، شورمایه جان مولانا دیدار صلاح الدین زرکوب بوده است. وی مردی بود عامی ، ساده دل و پاکجان که قفل را "قلف" و مبتلا را " مفتلا" می گفت. توجه مولانا به او چندان بود که آتش حسد را در دل بسیاری از پیرامونیان مولانا بر افروخت . وقتی به اوگفتند که صلاح الدین زرکوب "قفل" را "قلف" میگوید، مولانا فرمود: درست همانست که صلاح الدین میگوید!
4- این علی بی غم گنج قارون هم کم شخصیت عرفانیی نبودها!
5- موسیقی: Serenade