شیرازنامه 2: ونیمه خالی!

شاید خیابان کریم خان زند درشیراز روزی نشان ازعطرنفس حافظ داشت، شاید روزی پراز صفای خلوت دلخواسته بود، شاید روزی دلبران ودلبرکان دست دردست درآن هوای دلپذیر می خرامیدند وشعر حافظ را تجلی می بخشیدند که: "شیراز معدن لب لعل است وکان حسن"، شاید کنارگذرهای این خیابان آن قدرخیال انگیز بود که نام عطری را "شبهای شیراز" بگذارند.
اما درآن دوسه شبی که بعد ازسال ها دراین خیابان پرسه زدم، جز بناهای زشت دولتی (بانک ها، اداره ها، پادگان ها، بسیج، سپاه، قرض الحسنه، آموزش نظامی، القدس، الزهرا، زینب، القارعه، ال ....)، رانندگانی که درجهت خلاف بلوارمی راندند وبعد ازساعت ده شب گویا ایستادن درپشت چراغ قرمزراجرم می دانستند و آبهای بویناک جوی های دوسوی خیابان، تنها گند نفس اژدهای چین بود که ازدهانه فروشگاه ها، دست فروش های بساط گسترده درپیاده رو و حتی آرایش لباس وسرو صورت و موی و اطواردخترکان وپسرکان برمی خاست.
حتی هتل های این راسته هم فارغ ازتعداد ستاره هایشان بیشتر رفتارشان دولتی بود ونشانی ازمشتری سالاری (که آدم دراین نگین شهرهای توریستی ایران انتظاردارد) به چشم نمی خورد.
دراین خیابان خیلی گشتم تا توانستم عکسی بگیرم که نشانی ازهویت شیراز را درآن بیابیم.

بقیه عکس ها، چنانچه می بینید، همان حال وهوای نفس اژدهای چین را دارد. یااین که نکند من فسیل شده ام؟